يكى است، (١) و به راستى بنده‌اى كه خداوند او را به سرشت، در اصل آفرينش مؤمن آفريده است نميرد مگر آنكه شرّ را به ديده او ناخوشايند فرموده و از آن به دورش داشته باشد و هر كه را خداوند شرّ را به ديده‌اش ناخوشايند ساخته و از آن دورش داشته، از اينكه به جرگه كبر و بزرگى فروشى در آيد ايمنش نموده است. پس نرمخوى و خوش خلق و خوشرو شود و وقار و آرامش و سر سپردگى اسلامى و ملكه پرهيز از محرّمات و كناره‌جويى از موجبات خشم خدا در او پديد آيد و خداوند مهرورزى به مردم و مدارا و ترك مردم گريزى و دشمنيها را نصيب او فرمايد و با اين (خويهاى بد) و اهل آنها هيچ پيوندى ندارد. (٢) و به راستى، بنده‌اى كه خدايش در اصل آفرينش، به سرشت كافر آفريده است نميرد تا آنكه دوستدار شرّ شود و به آن نزديك گردد. پس چون دوستدار شرّ شد و به آن نزديكى جست به بزرگى فروشى و ستمگرى گرفتار آيد و سخت دل و دژخوى و ترشروى شود، دشنامش آشكار و آزرمش اندك گردد و خداوند پرده‌اش را برگيرد، مرتكب كارهاى حرام شود و از آنها دست نكشد و به نافرمانيها پردازد و طاعت (خدا) و طاعتگران را دشمن دارد. پس فاصله ميان حال مؤمن و كافر بسيار است. از خداوند در خواست عافيت كنيد و در طلبش به درگاه او روى آريد، و لا حول و لا قوّة الا بالله (هيچ جنبش و نيرويى جز به خدا نباشد).

(٣) دعا بسيار كنيد زيرا خداوند از بندگانش آن دوست دارد كه به دعا بخوانندش. و به راستى، به بندگان مؤمنش وعده پاسخگويى داده است و خداوند روز قيامت دعاى مؤمنان را براى آنان چون كردارى قرار دهد كه سهمشان را در بهشت بيفزايد. چندان كه توانيد در هر ساعت از ساعتهاى شب و روز ذكر خدا بسيار كنيد چه خدا فرموده است كه او را بسيار ياد كنيد و خداوند به ياد مؤمنانى باشد كه ذكر او كنند، هيچ يك از بندگان مؤمنش او را ياد نكند مگر آنكه او هم آن بنده را به خير ياد فرمايد.

(٤) بر شماست كه مراقب و مواظب (اداى) نمازها و به ويژه نماز ميانه‌[١] باشيد و براى خدا به نماز ايستيد[٢]، همان گونه كه خود در كتاب خويش به مؤمنان پيش از شما فرموده است. بر شماست كه مستمندان مسلمان را دوست بداريد زيرا هر كس آنان را خوار شمارد و به آنها بزرگى فروشد از (راه) دين خدا لغزيده و خداوند او را خوار سازد و منفور دارد. پدر ما پيامبر خدا ٦ گفت: «پروردگارم مرا به دوستى مستمندان (به ويژه) مسلمانانشان امر فرموده است». بدانيد هر كس يكى از مسلمانان را خوار شمارد، خداوند به نفرت و خوارى دچارش كند تا مردم به بدتر گونه‌اى‌

[١] به نظر بيشتر مفسّران مراد از نماز ميانه، نماز صبح است كه در سپيده‌دم و ميان شب و روزش گزارند. سبب تأكيد امام ٧ بر مواظبت ويژه نسبت به گزاردن نماز صبح ملازمت وقت آن با خواب نوشين و سنگين بامدادى است كه بايد براى غلبه بر وسوسه شيطان و برخاستن از بستر مجاهدت شود.- م.

[٢] خداى تعالى در سوره بقره آيه ٢٣٨ فرمايد: حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ وَ الصَّلاةِ الْوُسْطى‌ وَ قُومُوا لِلَّهِ قانِتِينَ‌- بر نمازها( ى پنجگانه) مواظبت كنيد، به ويژه نماز ميانه، و فروتنانه در برابر خدا( به نماز) بايستيد.»