سر آنها روزى خواهيد، زيرا آنان بدين زيارت شما شاد شوند. (١) بايد مرد بر مزار پدر و مادر، پس از دعاى به ايشان، نياز جويد. (٢) گناه اندك را كوچك مگيريد چون بر انجام گناه بزرگ توانايى نداريد، زيرا (گناه) كوچك نيز به شمار در آيد و به بزرگ انجامد. (٣) سجده را به درازا كشانيد كه هر كه سجده را طول دهد فرمانبردار و رستگار است. (٤) مرگ، و روز برآمدن از گورها و زمان قيامت در پيشگاه خدا را بسيار بياد آريد تا (تحمّل) مصيبتها بر شما آسان شود. (٥) هر كه از (درد) چشم بنالد بايد آية الكرسى بخواند و (چون) به دل يقين داشته باشد كه نيك مى‌شود به راستى، ان شاء اللَّه، درمان يابد. (٦) از گناهان بپرهيزيد كه هيچ بلا و نقصان روزى نباشد مگر از گناه تا (بدان جا كه) به خراش و آسيب بدنى و حوادث ناگوار كشد چه خداوند جلّ ذكره مى‌فرمايد: وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ- هر مصيبتى كه به شما برسد از كار و كردار خودتان است، و او از بسيارى [گناهان‌] در مى‌گذرد.»[١] (٧) بر سر (سفره) خوراك خداى عزّ و جلّ را بسيار ياد كنيد و (لقمه) از دهان به دور نيفكنيد كه نعمتى از نعمتهاى الهى و رزقى از روزيهاى اوست كه سپاسدارى و ستودنش بر شما واجب است. (٨) پيش از آنكه نعمتها نابود (و زايل) شوند با آنها خوش برخورد باشيد[٢] زيرا آنها بروند و گواه رفتارى باشند كه صاحبشان با آنها كرده است. (٩) هر كه به اندك روزى از جانب خداوند خرسند باشد خداوند نيز به اندك كردارى از او خشنود است. (١٠) از كوتاهى‌ورزيدن (تقصير در عبادت) بپرهيزيد چه آن روز كه افسوس سودى نكند مايه افسوس باشد. (١١) چون در نبرد با دشمن روياروى شديد، كم گوييد[٣] و خداى عزّ و جلّ را بسيار ياد كنيد و مگريزيد كه خدا را به خشم آريد و مستوجب غضب او شويد. (١٢) چون در نبردگاه كسى از برادرانتان را زخمى يا آسيب ديده يا گرفتار دشمن ديديد، خودتان به او كمك كنيد. (١٣) تا بر كار نيك توان داريد، نيكى كنيد كه (شما را) از مردنهاى بد باز دارد. (١٤) هر كه بخواهد بداند پايگاهش در پيشگاه خدا چگونه است بايد بنگرد مقام خداوند به ديده او در برابر گناهان چون است. (١٥) بهترين چيزى كه مرد در خانه خويش نگه مى‌دارد گوسفند است، پس هر كه در منزل خود گوسفندى داشته باشد فرشتگانش روزى يك بار تقديس كنند و آن را كه دو گوسفند دارد به هر روز دو بار و آن را كه سه گوسفند است سه بار تقديس كنند و خداوند فرمايد: شما را بركت باد. (١٦) هر گاه مسلمانى مزاجش دستخوش ضعف شود، گوشت را با ماست‌[٤] بخورد چه خداوند نيرو را در اين دو نهاده است. (١٧) هر گاه آهنگ حج كنيد خود به خريد پاره‌اى از

[١] الشورى، ٣٠

[٢] مراد آن است كه از نعمتها حسن استفاده كنيد و آنها را در راه خير و حلال صرف كنيد نه سوء استفاده و صرف در حرام.- م.

[٣] رسم اعراب چنان بود كه هنگام رويارويى با دشمن در شمردن اوصاف و شجاعتهاى خود بسيار مى‌گفتند و به اصطلاح« رجز» مى‌خواندند، اين اشاره ناظر بر لزوم كاستن از رجزخوانيهاست.- م.

[٤] در متن« لبن» آمده كه در لغت به معنى شير است ولى اصطلاحا مراد« ماست» است و اعراب شير ساده بسته نشده را غالبا« حليب» گويند.- م.