فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٣١٧ - واژه هفتم «اختيار»

٤. آيه بعد از اين آيه، (وَ رَبُّكَ يَعْلَمُ ما تُكِنُّ صُدُورُهُمْ وَ ما يُعْلِنُونَ) اشاره به جريانى است در جامعه اسلامى آن‌روز كه به شيوهاى پنهان، در انديشه ممانعت از إعمال حاكميت خداوند و نقل حاكميّت از خداوند به دست شريكانى بود كه خود را در حاكميّت، شريك خداوند ميدانستند. آيات پيش از اين آيه مؤيد اين مدّعاست:

(وَ قِيلَ ادْعُوا شُرَكاءَكُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُمْ وَ رَأَوُا الْعَذابَ لَوْ أَنَّهُمْ كانُوا يَهْتَدُونَ\* وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ فَيَقُولُ ما ذا أَجَبْتُمُ الْمُرْسَلِينَ\* فَعَمِيَتْ عَلَيْهِمُ الْأَنْباءُ يَوْمَئِذٍ فَهُمْ لا يَتَساءَلُونَ)[١].

و (به آن عبادت‌كنندگان) گفته مى‌شود: «معبودهايتان را كه همتاى خدا مى‌پنداشتيد بخوانيد (تا شما را يارى كنند)!» معبودهايشان را مى‌خوانند، ولى جوابى به آنان نمى‌دهند. و (در اين هنگام) عذاب الهى را (با چشم خود) مى‌بينند، و آرزو مى‌كنند اى كاش هدايت يافته بودند!\* (به خاطر آوريد) روزى را كه خداوند آنان را ندا مى‌دهد و مى‌گويد: «چه پاسخى به پيامبران (من) گفتيد؟!»\* در آن روز، همه اخبار بر آنان پوشيده مى‌ماند، (حتّى) نمى‌توانند از يكديگر سؤالى كنند.

در گذشته گفتيم بنابر آنچه قرآن كريم به صراحت بيان ميكند، پيام انبياء و فراخوانى مردم توسط آنها به سوى حاكميت خداوند بوده كه با اطاعت از فرمانروايى آنان تحقق مييابد.

و لذا در سوره شعراء تنها پيام و فراخوانى مردم توسط انبياء با اين جمله اعلام گرديده است:

(فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ)[٢].

تقواى الهى پيشه كنيد و مرا اطاعت نماييد.

[١] . سوره قصص: ٦٤- ٦٦.

[٢] . سوره شعراء: ١٠٨، ١٢٦، ١٤٤، ١٥٠، ١٦٣، ١٧٩.