فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٢٥٥ - واژه چهارم «ولايت»

اين آيه صريح در حاكميّت خداوند است كه به قرينه سياق، دلالت بر اين دارد كه «ولى» در آيه قبل نيز به معناى ولى امر و من له المُلك و الحكم است.

٣. آيات بعد از آيه فوق همگى متضمن معناى حاكميت خدا يا صفاتى از خداى متعال كه با حاكميت تناسب دارد مى‌باشند:

(فاطِرُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ...)[١].

او آفريننده آسمان‌ها و زمين است.

(لَهُ مَقالِيدُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ ...)[٢].

كليدهاى آسمان‌ها و زمين از آن اوست؛ روزى را براى هركس بخواهد گسترده مى‌سازد يا تنگ مى‌گيرد.

در گذشته اشاره كرديم كه آفرينندگى خداوند و نيز روزى‌دهندگى او هر يك- على‌الاستقلال- دلالت بر حصر حاكميت در خداى متعال دارد.

(شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ ...)[٣].

آيينى را براى شما مقرر نمود.

(فَلِذلِكَ فَادْعُ وَ اسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَهُمْ وَ قُلْ آمَنْتُ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنْ كِتابٍ وَ أُمِرْتُ لِأَعْدِلَ بَيْنَكُمُ ...)[٤]

[١] . همان: ١١.

[٢] . همان: ١٢.

[٣] . همان: ١٣.

[٤] . همان: ١٥.