فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٤٠٢ - دسته دوم روايات واژه «اطاعت» و مشتقات آن

و نيز آنجا كه اطاعت مطلق و بيقيد خداوند را منشأ فوز عظيم و معصيتش را به طور مطلق موجب زيان آشكار و عقاب دردناك دانسته است.

همچنين روايت بر حصر سلطنت و ملك و وجوب اطاعت در ذات اقدس حق‌تعالى دلالت دارد. آنجا كه فرمود:

«ذَلَّ مَنْ تَجَبَّرَ غَيْرَهُ وَ صَغُرَ مَنْ تَكَبَّرَ دُونَهُ وَ تَوَاضَعَتِ الْأَشْيَاءُ لِعَظَمَتِهِ وَ انْقَادَتْ لِسُلْطَانِهِ وَ عِزَّتِهِ».

٥. كلينى به سندش از امام صادق (ع) روايت ميكند- كه در ضمن روايتى فرمود-:

«فَمَنِ اتَّقَى الله عَزَّوَجَلَّ فِيمَا أَمَرَهُ لَقِيَ الله عَزَّوَجَلَّ مُؤْمِناً بِمَا جَاءَ بِهِ مُحَمَّدٌ (ص) هَيْهَاتَ هَيْهَاتَ فَاتَ قَوْمٌ وَ مَاتُوا قَبْلَ أَنْ يَهْتَدُوا وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ آمَنُوا وَ أَشْرَكُوا مِنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ.

إِنَّهُ مَنْ أَتَى الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوابِها فقد اهْتَدَى وَ مَنْ أَخَذَ غَيْرِهَا سَلَكَ طَرِيقَ الرَّدَى وَصَلَ الله طَاعَةَ وَلِيِّ أَمْرِهِ بِطَاعَةِ رَسُولِهِ (ص) وَ طَاعَةَ رَسُولِهِ بِطَاعَتِهِ فَمَنْ تَرَكَ طَاعَةَ وُلَاةِ الْأَمْرِ لَمْ يُطِعِ الله وَ لَا رَسُولَهُ وَ هُوَ الْإِقْرَارُ بِمَا نَزَلَ مِنْ عِنْدِ الله»

الى آخر الحديث»[١].

پس آن كس كه تقواى خدا را در آنچه امر فرموده پيشه كند، خدا را درحالى ملاقات خواهد كرد كه به آنچه محمد (ص) آورده مؤمن است. هيهات هيهات، قومى از دنيا رفتند پيش از آنكه هدايت شوند و گمان بردند كه مؤمن‌اند درحالى‌كه مشرك بودند و خود نمى‌دانستند. كسى كه خانه‌ها را از درب آنها وارد شود هدايت شده و آن كس به درب خانه روى نياورد راه هلاكت را پيموده است. خداوند طاعت ولى امرش را به طاعت رسولش پيوند زده و طاعت رسولش را به طاعت خود پيوند

[١] . همان، ج ٢، ص ٤٧ و ٤٨.