فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٣٩٤ - دسته دوم روايات واژه «اطاعت» و مشتقات آن

سجود و عبوديت و طاعت، اشارهاى به مراتب خضوع براى حق‌تعالى است كه از سجود آغاز گرديده و در عبوديّت خداوند تداوم و رشد يافته و به‌مرحله طاعت كامل كه مرحله انقياد و فناى در اراده الهى است، به مرتبه كمال مى‌رسد.

در اين روايت- آنچه محل شاهد ماست- همين مقطع اخير است كه نشان‌دهنده آن است كه مأموريت اصلى پيامبران، مأموريت اطاعت محض از خداوند است و به‌همين جهت است كه قرآن كريم در سوره شعراء پيام انبياء را به قوم و ملّت خويش در وجوب اطاعت و فرمانبرى از انبياء خلاصه مى‌كند:

(فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ).

تقواى خدا را پيشه كنيد، و از فرمان من اطاعت كنيد.

٢. كلينى در سند صحيح از حبيب سجستانى روايت ميكند:

قال: سمعت ابا جعفر (ع) يقول: «إِنَّ اللهَ عَزَّ وَجَلَّ لَمَّا أَخْرَجَ ذُرِّيَّةَ آدَمَ (ع) مِنْ ظَهْرِهِ لِيَأْخُذَ عَلَيْهِمُ الْمِيثَاقَ بِالرُّبُوبِيَّةِ لَهُ، وَبِالنُّبُوَّةِ لِكُلِّ نَبِيٍّ، فَكَانَ أَوَّلَ مَنْ أَخَذَ لَهُ عَلَيْهِمُ الْمِيثَاقَ بِنُبُوَّتِهِ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الله (ص) ثُمَّ قَالَ الله عَزَّ وَجَلَّ لآِدَمَ: انْظُرْ مَا ذَا تَرى؟ قَالَ: فَنَظَرَ آدَمُ (ع) إِلَى ذُرِّيَّتِهِ وَ هُمْ ذَرٌّ قَدْ مَلَئُوا السَّمَاءَ قَالَ آدَمُ (ع): يَا رَبِّ مَا أَكْثَرَ ذُرِّيَّتِي، وَ لِأَمْرٍ مَا خَلَقْتَهُمْ، فَمَا تُرِيدُ مِنْهُمْ بِأَخْذِكَ الْمِيثَاقَ عَلَيْهِمْ؟ قَالَ الله عَزَّوَجَلَّ يَعْبُدُونَنِي لا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئاً وَ يُؤْمِنُونَ بِرُسُلِي وَ يَتَّبِعُونَهُمْ ...

گفت: شنيدم امام باقر (ع) مى‌فرمايد: همانا خداى عزوجل هنگامى كه ذريه آدم را از پشت او برون آورد تا پيمان پروردگارى خويش و پيامبرى پيامبران را از آنان بستاند نخستين كسى كه پيمان پيامبرى او را از آنان گرفت، محمدبن‌عبدالله (ص) بود، سپس خداى عزوجل به آدم فرمود: بنگر چه مى‌بينى؟ آدم نگاهى به ذريه خود افكند آنان را در صورت ذرّاتى كه آسمان را پركرده‌اند