فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ١٣٩ - ب توحيد افعالى خداوند

وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ فَيَقُولُ أَيْنَ شُرَكائِيَ الَّذِينَ كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ‌[١].

(به خاطر آوريد) روزى را كه آنها را ندا مى‌دهد و مى‌گويد: «كجايند همتايانى كه براى من مى‌پنداشتيد؟!».

تا آخر آيات كه مشتمل بر داستان ياد كرده قارون است كه خود را شريك خدا در فعل و تأثير، و فاعل و قادر بالاستقلال مى‌پنداشت، وبا ادّعاى‌ إِنَّما أُوتِيتُهُ عَلى‌ عِلْمٍ عِنْدِي‌ «دارايى و ثروت خود را از راه دانايى و خبرگى خود به دست آورده‌ام» توانائى و كاردانى خود را سبب على الاستقلال دستيابى به ثروت مى‌پنداشت.

قرآن كريم با اشاره به عاقبت مرگبارى كه در انتظار قارون بود و سرانجام قارون و ثروتش را به دست نابودى سپرد از ناتوانى ذاتى و عدم استقلال در فاعليت و قدرت قارون پرده برداشته و اين واقعيت را كه فاعل و قادر اصلى تنها خداى متعال است، برملا ساخته است.

از اين نمونه آيات در قرآن فراوان است و به طور كلى اغلب آيات قرآنى مربوط به توحيد و نفى شرك، نظر به نفى شرك افعالى و اثبات انحصار قدرت فعل بالاستقلال در ذات خداى متعال دارند و بسيارى از اين آيات- چنانكه در مباحث آينده توضيح خواهيم داد- نظر به خصوص توحيد حاكميّت الهى و حصر حاكميّت و امر و نهى و تدبير و مديريت سياسى جهان در ذات اقدس حق‌تعالى‌شأنه دارند.

يكى از روشن‌ترين و صريح‌ترين آيات قرآنى مربوط به توحيد افعالى خداى متعال، دو آيه كريمه سوره قمر است كه مى‌فرمايد:

[١] . سوره قصص: ٦٨- ٧٤.