فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ١٧٥ - واژه نخست «حكم»

آيه چهارم:

لَهُ الْحَمْدُ فِي الْأُولى‌ وَ الْآخِرَةِ وَ لَهُ الْحُكْمُ‌[١].

ستايش تنها براى اوست در اين جهان و در جهان ديگر؛ حاكميت (نيز) تنها از آن اوست.

آيه پنجم:

قُلِ اللَّهُمَّ فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ عالِمَ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ أَنْتَ تَحْكُمُ بَيْنَ عِبادِكَ فِي ما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ‌[٢].

بگو: «خداوندا! اى آفريننده آسمان‌ها و زمين، و آگاه از اسرار نهان و آشكار، تنها تو در ميان بندگانت در آنچه درباره آن اختلاف داشته‌اند داورى مى‌كنى».

آيه ششم:

لَهُ غَيْبُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ أَبْصِرْ بِهِ وَ أَسْمِعْ ما لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا يُشْرِكُ فِي حُكْمِهِ أَحَداً[٣].

غيب آسمان‌ها و زمين تنها از آن اوست. چه بسيار بينا و شنواست! آنها هيچ ولىّ و سرپرستى جز او ندارند. و او هيچ كس را در حكومت خود شركت نمى‌دهد.

[١] . سوره قصص: ٧٠.

[٢] . سوره زمر: ٤٦.

[٣] . سوره كهف: ٢٦.