فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٣٣٣ - واژه نهم «عبادت»

آنها گفتند: «آيا ما به دو بشر همانند خودمان ايمان بياوريم، درحالى‌كه قوم آنها برده و فرمانبر ما هستند؟!».

٧. (وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لِيَكُونُوا لَهُمْ عِزًّا\* كَلَّا سَيَكْفُرُونَ بِعِبادَتِهِمْ وَ يَكُونُونَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا)[١].

و آنان غير از خدا، معبودانى را براى خود برگزيدند تا مايه عزّتشان باشد. (چه پندار خامى!)\* هرگز چنين نيست! بزودى (معبودهايشان) منكر خضوع و فرمانبرى آنان خواهند شد؛ و بر ضدّ آنها گواهى مى‌دهند.

آيات فوق از اين ويژگى برخوردارند كه واژه «عبادت» يا مشتقات آن در اين آيات بر معناى ديگرى به جز «اطاعت خاضعانه» قابل حمل نيست. لذا اين آيات به‌منزله محكماتى است كه معناى «عبادت» را در آيات ديگر بيان ميكنند و هرگونه شك و ترديدى را در اراده معناى «اطاعت خاضعانه» از واژه «عبادت» در ساير آيات بر طرف ميكنند. واژه «عبادت» در آيات ديگر نيز ظهور در معناى اطاعت خاضعانه دارد كه به فرض تشكيك در دلالت «عبادت» بر «اطاعت خاضعانه» در ساير آيات، آيات مذكور در مجموعه فوق موجب رفع شبهه و رفع تشكيك مذكور است.

افزون بر اين مجموعه آيات، ميتوان به دو مجموعه ديگر از آيات قرآن كريم اشاره كرد كه كاربرى قرآنى واژه «عبادت» را در معناى «اطاعت» مورد تأييد و تأكيد قرار ميدهند. اين دو مجموعه از آيات عبارتند از:

مجموعه اول: آيات سوره شعراء كه به تبيين رسالت رسل الهى در طول تاريخ و مأموريتى كه از سوى خدا در جامعه بشرى داشتهاند، پرداختهاند. نظير:

[١] . سوره مريم: ٨١ و ٨٢.