فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٢٨٤ - واژه پنجم «أمر»

در اين دو آيه، اشاره به سلطنت و حكومتى شده كه از سوى خدا به انبياى بنى‌اسرائيل عطا شده و نيز به فرمان‌هاى رسا و روشن يا بينات امرى اشاره شده است كه از سوى خدا به آنان داده شده است.

اين بينات امر و فرمان‌هاى رسا و روشن همان شريعت الهى است كه از سوى خدا بر انبياى بنى‌اسرائيل فرو فرستاده شده و در آيه چهل و چهارم سوره مائده به آن اشاره شده است:

(إِنَّا أَنْزَلْنَا التَّوْراةَ فِيها هُدىً وَ نُورٌ يَحْكُمُ بِهَا النَّبِيُّونَ الَّذِينَ أَسْلَمُوا لِلَّذِينَ هادُوا وَ الرَّبَّانِيُّونَ وَ الْأَحْبارُ).

همانا ما تورات را فروفرستاديم كه در آن هدايت و نور است كه انبياى فرمانبردار و اوصياى انبياء و عالمان به تورات به آن براى يهوديان حكم كنند.

سپس به شريعت امرى كه بر رسول‌الله محمد مصطفى (ص) نازل شده اشاره فرموده است كه:

(ثُمَّ جَعَلْناكَ عَلى‌ شَرِيعَةٍ مِنَ الْأَمْرِ فَاتَّبِعْها وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ).

سپس تو را بر آيينى از فرمان قرار داديم، پس از آن پيروى كن، و از هواى نفس جاهلان پيروى مكن.

از تقابل بين امر به اتّباع از شريعت امر الهى با نهى از اتّباع اهواء نادانان و جاهلان چنين استفاده مى‌شود كه تنها شريعت امرى كه جواز اتّباع دارد، شريعت امر الهى است كه بر رسول خدا نازل شده و هر شريعت امر و هر حكم و فرمان ديگرى حكم و فرمان جاهلانى است كه با حكم و فرمان جاهلانه خويش بر مردم ستم روا مى‌دارند.