فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٣٢٨ - واژه نهم «عبادت»

با توجه به اينكه آيه مورد بحث و آيه قبل و بعد آن همگى در مقام بيان توحيد الهى و اوصاف توحيدى مخصوص به ذات مقدس حق‌تعالى مى‌باشند، دلالت آيه بر اختصاص «مهيمنيّت» و حاكميّت به ذات بارى‌تعالى روشن و آشكار است.

واژه نهم: «عبادت»

يكى از واژههاى قرآنى كه در دلالت بر حصر حاكميت در ذات خداى متعال به‌كار رفته است، واژه «عبادت» است.

براى بررسى نحوه دلالت آياتى كه اين واژه در آنها به‌كار رفته بر حصر حاكميت در خداى متعال به مطالب ذيل ميپردازيم:

مطلب اول: معناى واژه عبادت در كلام اهل لغت عرب:

فيروزآبادى در القاموس ميگويد:

«العبادة: الطّاعة»[١]. عبادت يعنى: طاعت.

فيومى در المصباح المنير ميگويد:

«عَبَدْتُ الله أَعْبُدُهُ عِبَادَةً وَ هِيَ: الانقِيَادُ وَ الخُضُوعُ»[٢].

«عَبَدْتُ الله أَعْبُدُهُ عِبَادَةً» عبادت يعنى سرسپردگى و خضوع.

ابن منظور در لسان العرب ميگويد:

[١] . فيروزآبادى، القاموس المحيط، ج ١، ص ٣١١، ماده« عبد».

[٢] . فيومى، المصباح المنير، ج ٢، ص ٣٨.