فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٣٠٩ - قسمت دوم

به يقين تو مى‌ميرى و آنها نيز خواهند مُرد.\* سپس شما روز قيامت نزد پروردگارتان مخاصمه مى‌كنيد.\* چه كسى ستمكارتر است از آن كسى كه بر خدا دروغ ببندد و سخن راست (و وحى الهى) را هنگامى كه به سراغ او آمده تكذيب كند؟! آيا در جهنم جايگاهى براى كافران نيست؟!\* امّا كسى كه سخن راست بياورد و كسى كه آن را تصديق كند، آنان پرهيزگارانند.

در اين آيات، «صدق» همان «سبيل خدا» است كه به معناى «اطاعت از خدا و رسول» است و لذا مكذّب به «صدق» برترين ظالم به‌شمار آمده و در مقابل او مصدّق به «صدق»؛ يعنى مطيع و فرمانبردار رسول خدا تنها مصداق «متقين» به‌شمار آمده است. از مجموع آيات قرآن كريم استفاده مى‌شود هرجا «من اظلم» آمده است، مراد يك مصداق است كه عبارت از كسانى است كه به رغم ادّعاى پيروى از خدا و رسول راه و رسم معصيت رسول خدا را پيشه خود ساختند كه اين راه و رسم، منجر به «صد عن سبيل‌الله» و «تعطيل مسجد رسول‌الله» و قتل و تشريد «ذوى‌القربا» ي رسول كه همان «سبيل رسول خدا» بعد از رسول بودند، شد.

آنچه بر سبيل‌الله بودن ذوى‌القرباى رسول، بعد از رسول دلالت مى‌كند، دو آيه از قرآن مجيد است:

١. (قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌)[١]؛

بگو: «من هيچگونه اجر و پاداشى از شما بر اين دعوت درخواست نمى‌كنم جز دوست داشتن نزديكانم [/ اهل بيتم‌].

[١] . سوره شورى: ٢٣.