فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٢٧٧ - واژه پنجم «أمر»

دارند كه با آن ببينند؟! يا گوش‌هايى دارند كه با آن بشنوند؟! (نه، هرگز، چنين نيست) بگو: شريكانتان را (و فرمانروايانى كه همتاى خدا قرار داده‌ايد) بخوانيد، و براى من توطئه كنيد، و لحظه‌اى مهلتم ندهيد (تا بدانيد كارى از آنها ساخته نيست)!\* ولى و سرپرست من، خدايى است كه اين كتاب را نازل كرده؛ و او صالحان را سرپرستى مى‌كند\* و كسانى را كه جز او مى‌خوانيد، نمى‌توانند ياريتان كنند، و نه (حتّى) خودشان را يارى دهند.

در اين آيات، به عنوان نتيجه حقايق و بيّناتى كه در اين سوره در رابطه با مسئله ولايت و سلطنت الهى بيان شده به اين مطلب اشاره شده است كه سلاطين و حكّام و آمران و ناهيانى كه بدون اذن خدا و بدون تعيين و نصب الهى به پادشاهى و فرمانروايى پذيرفته مى‌شوند، اختيار اعضاء و جوارح خود را نيز ندارند، تا چه رسد كه اختياردار ديگران شوند، و تنها فرمانروايى كه سلطنت و قدرت حقيقى از آن او و در دست حكمت اوست، خداى متعال است، و لهذا فرمود:

(إِنَّ وَلِيِّيَ اللَّهُ الَّذِي نَزَّلَ الْكِتابَ وَ هُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحِينَ).

همانا تنها ولى و فرمانرواى من، خدايى است كه كتاب (همان كتابى كه در آغاز سوره به آن اشاره شد، يعنى قرآن كه كتاب امر و نهى و قانون و دستور است) را نازل كرده است، و هم اوست كه فرمانروايى و سرپرستى صالحان را عهده‌دار است.

واژه پنجم: «أمر»

از جمله واژگانى كه در قرآن براى دلالت بر حصر حاكميت در ذات خداى متعال به‌كار رفته، واژه «امر» است.