فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٢٣١ - واژه چهارم «ولايت»
إِلَى هَؤُلَاءِ كَانَ بِمَنْزِلَةِ الَّذِينَ قَالَ الله عَزَّوَجَل:
(أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يُرِيدُونَ أَنْ يَتَحاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَ قَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ)»[١].
امام صادق (ع) فرمود: درباره شخصى كه ميان او و برادر ايمانىاش جدالى درباره حقى رخ داده بود، پس براى داورى از او خواست كه نزد يكى از برادران ايمانىاش بروند، لكن او نپذيرفت، و اصرار به آن داشت كه نزد اين قاضيان مرافعه كنند، فرمود: اين شخص همانند آنان است كه خداوند فرمود: «نمىنگرى آنان را كه ادّعا مىكنند به آنچه برتو و بر پيشينيان تو فروفرستاده شده ايمان دارند درحالىكه مىخواهند براى داورى به طاغوت مراجعه كنند با آنكه به آنان دستور داده شده كه از طاغوت فرمان نبرند».
سند روايت صحيح است و دلالتش بر تفسير طاغوت به سلطان و حاكمى كه بدون اذن خدا و منصوبين از سوى او، حكومت و قضاوت مىكند روشن است.
٧. عياشى در تفسير روايت مىكند:
عن أبان قال: سمعت ابا عبدالله (ع) يقول: «يَا مَعْشَرَ الْأَحْدَاثِ اتَّقُوا الله وَ لَا تَأْتُوا الرُّؤَسَاءَ وَ غَيْرَهُمْ حَتَّى يَصِيرُوا أَذْنَاباً لَا تَتَّخِذُوا الرِّجَالَ وَلَائِجَ مِنْ دُونِ الله أَنَا وَ الله خَيْرٌ لَكُمْ مِنْهُمْ- ثُمَّ ضَرَبَ بِيَدِهِ إِلَى صَدْرِهِ-»[٢].
ابان مىگويد: شنيدم امام صادق (ع) مىفرمايد: اى جمع جوانان پرهيزگار باشيد و نزد سركردگان و جز آنان نرويد تا در ميان مردم پست گردند، اين
[١] . همان، ص ١١ و ١٢، باب ١، ح ٢.
[٢] . همان، ص ١٣٣، باب ١٠، ح ٢٦.