سُبْحَانَكَ رَبَّنَا وَ تَعَالَيْتَ وَ تَبَارَكْتَ وَ تَقَدَّسْتَ خَلَقْتَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ بِقُدْرَتِكَ وَ قَهَرْتَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ بِعِزَّتِكَ وَ عَلَوْتَ فَوْقَ كُلِّ شَيْ‌ءٍ بِارْتِفَاعِكَ وَ غَلَبْتَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ بِقُوَّتِكَ وَ ابْتَدَعْتَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ بِحِكْمَتِكَ وَ عِلْمِكَ وَ بَعَثْتَ الرُّسُلَ بِكُتُبِكَ وَ هَدَيْتَ الصَّالِحِينَ بِإِذْنِكَ وَ أَيَّدْتَ الْمُؤْمِنِينَ بِنَصْرِكَ وَ قَهَرْتَ الْخَلْقَ بِسُلْطَانِكَ لَا إِلَهَ إِلّا أَنْتَ وَحْدَكَ لَا شَرِيكَ لَكَ لَا نَعْبُدُ غَيْرَكَ وَ لَا نَسْأَلُ إِلّا إِيَّاكَ وَ لَا نَرْغَبُ إِلّا إِلَيْكَ أَنْتَ مَوْضِعُ شَكْوَانَا وَ مُنْتَهَى رَغْبَتِنَا وَ إِلَهُنَا وَ مَلِيكُنَا»[١].

منزهى پروردگار ما، بزرگى و مباركى و پاكى، همه چيز را به قدرت خويش آفريدى و همه چيز را با عزت خويش مقهور ساختى و بر همه چيز با بلندى خويش برترى يافتى و بر همه چيز با قوه خويش چيره گشتى و همه چيز را با علم و حكمت خويش از هيچ پديد آوردى و پيامبران را با كتب خويش به سوى مردم فرستادى و نيكان را با اذن خويش هدايت فرمودى و مؤمنان را با نصرت و يارى خويش پشتيبانى كردى، و آفريدگان را با سلطنت خويش به تسليم واداشتى جز تو خدايى نيست يكتا و بى‌همتايى، جز تو نمى‌پرستيم، و از غير تو حاجتى نمى‌طلبيم، و به جز سوى تو به هيچ كس روى نمى‌آوريم، تويى دادخواه دادرس ما، و تويى منتهاى آرزو و رغبت ما، و تويى خدا و پادشاه ما.

اين روايت كه متضمّن يكى از مهم‌ترين دعاهاى توحيدى است، بيانى از وحدت حاكميت خداوند را ارائه ميكند كه شرح و تفسيرش در اين مختصر نميگنجد. در اينجا تنها به اين نكته اشاره ميكنيم كه هر يك از جملات فوق‌الذكر متضمّن دليلى از ادله توحيد حاكميّت الهى است: «

خَلَقْتَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ بِقُدْرَتِكَ‌

» آفرينش هستى و وحدانيّت خالقيت خداوندى دليلى بر حاكميت خداوندى و حصر اين حاكميت در ذات اقدس‌

[١] . اصول كافى، ج ٢، ص ٥٨١ و ٥٨٢.