ابواسحاق سبيعى از حارث أعور روايت مى‌كند گفت: اميرالمؤمنين (ع) خطبه‌اى پس از عصر ايراد فرمود كه مردم را به شگفتى درآورد حسن توصيف او، و آنچه درباره تعظيم خداوند بيان فرمود. ابواسحاق گفت: به حارث گفتم آيا خطبه را حفظ كردى؟ گفت: آن را نوشتم، پس آن را از كتابى كه نوشته بود بر ما املاء كرد: ستايش از آنِ خداوندى كه نمى‌ميرد و شگفتى‌هاى او پايان نمى‌پذيرند زيرا در هر روزى شأنى از پديدآورى بديعى كه نبوده است دارد. آنكه زاده‌اى ندارد تا در عزت شريكى داشته باشد، و نه خود زاده ديگرى است تا فناپذير باشد و كسى او را وارث باشد- تا آنجا كه فرمود:-

الَّذِي سُئِلَتِ الْأَنْبِيَاءُ عَنْهُ فَلَمْ تَصِفْهُ بِحَدٍّ وَ لَا بِبَعْضٍ بَلْ وَصَفَتْهُ بِفِعَالِهِ وَ دَلَّتْ عَلَيْهِ بِآيَاتِهِ لَا تَسْتَطِيعُ عُقُولُ الْمُتَفَكِّرِينَ جَحْدَهُ لِأَنَّ مَنْ كَانَتِ السَّمَاوَاتُ وَ الْأَرْضُ فِطْرَتَهُ وَ مَا فِيهِنَّ وَ مَا بَيْنَهُنَّ وَ هُوَ الصَّانِعُ لَهُنَّ فَلَا مَدْفَعَ لِقُدْرَتِهِ الَّذِي نَأَى مِنَ الْخَلْقِ فَلَا شَيْ‌ءَ كَمِثْلِهِ الَّذِي خَلَقَ خَلْقَهُ لِعِبَادَتِهِ وَ أَقْدَرَهُمْ عَلَى طَاعَتِهِ بِمَا جَعَلَ فِيهِمْ ...

آنكه انبياء را درباره او پرسيدند و آنان او را به جزء يا به حدّى توصيف نكردند، بلكه او را به كارهاى او وصف كردند و به وسيله آياتش بر او دلالت كردند، خِرَدِ انديشه‌ورزان از انكار او ناتوان است؛ زيرا آنكه آسمان‌ها و زمين و آنچه در آنها و در ميان آنهاست همه آفريده اوست و او سازنده آنهاست لذا كسى را ياراى دفع قدرت او نيست، آن كه از آفريدگان آنچنان جداست كه چيزى همانند او نيست خدايى كه خلق را براى پرستش خويش آفريد و آنان را بر فرمانبرى خويش توانا ساخت به وسيله آنچه در آنان قرار داد- تا آنجا كه ميفرمايد:-

ذَلَّ مَنْ تَجَبَّرَ غَيْرَهُ وَ صَغُرَ مَنْ تَكَبَّرَ دُونَهُ وَ تَوَاضَعَتِ الْأَشْيَاءُ لِعَظَمَتِهِ وَ انْقَادَتْ لِسُلْطَانِهِ وَ عِزَّتِهِ ...