فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ١٥٣ - ب توحيد افعالى خداوند

آيا گمان كرديد شما را بيهوده آفريده‌ايم، و به سوى ما بازگردانده نمى‌شويد؟!\* پس بلندمرتبه است خداوندى كه فرمانرواى حق است، معبودى جز او نيست؛ و او پروردگار عرش كريم است.

و در اشاره‌اى ديگر به امر و مُلك تشريعى خداوند در حوزه «وضع» مى‌فرمايد:

قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ[١].

بگو: «بار الها! اى مالك حكومت‌ها! به هركس بخواهى، حكومت مى‌بخشى؛ و از هركس بخواهى، حكومت را مى‌گيرى.

و نيز مى‌فرمايد:

أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى‌ ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنا آلَ إِبْراهِيمَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ آتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظِيماً[٢].

يا اينكه نسبت به مردم [/ پيامبر و خاندانش‌]، بر آنچه خدا از فضلش به آنان بخشيده، حسد مى‌ورزند؟! ما به خاندان ابراهيم، كتاب و حكمت داديم؛ و حكومت عظيمى در اختيار آنها قرار داديم.

از آنچه گفتيم معلوم شد، آفرينش موجود مختار و مسئول و پاسخگو به وسيله امر تمكينى، لزوم فراهم‌ساختن گزينه بهتر را به‌دنبال دارد كه فراهم‌آوردن گزينه بهتر به‌وسيله تمكين انسان از انتخاب مديريت و مُلك الهى صورت مى‌گيرد و لازمه اين‌

[١] . سوره آل عمران: ٢٦.

[٢] . سوره نساء: ٥٤.