فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ١٥٤ - ب توحيد افعالى خداوند

تمكين، امر تشريعى، يعنى فراهم‌ساختن نظام مديريتى الهى جامع براى انسان‌هاست كه از طريق اعمال مُلك تشريعى الهى در حوزه تكليف و وضع صورت مى‌گيرد.

اعمال مُلك و مديريت الهى در حوزه تكليف، به‌وسيله تشريع قوانين تكليفى و اعمال مديريت و مُلك الهى در حوزه وضع به‌وسيله قوانين وضعى از جمله نصب انبياء و اوصياى انبياء و اوصياى اوصياى انبياء، براى حاكميّت و مديريت جامعه بشرى تحقق مى‌پذيرد.

از آنچه گفتيم فرق بين امر تمكينى، و امر تشريعى معلوم شد؛ امر تمكينى امرى است كه منشأ وجود فعل اختيارى است و لكن امر تشريعى امرى است كه جهت‌گيرى فعل اختيارى را معيّن مى‌كند و به تعبير قرآن كريم «وجهة» حركت و تلاش آدمى را مشخص مى‌نمايد: وَ لِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيها[١] «هركسى را سمت و جهتى است كه رو به سوى آن دارد» هرگاه آدمى دين و شريعت الهى را به عنوان راه زندگى برگزيند، روى خود و وجهه حركت خود را به سوى خدا قرار داده و در زندگى، راه به سوى خدا را برگزيده است. در قرآن كريم از اين وجهه الهى به «دين قيم و استوار» و نيز به «اسلام وجه، لله» تعبير شده است:

وَ مَنْ أَحْسَنُ دِيناً مِمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ‌[٢].

دين و آيين چه كسى بهتر از آن كس است كه خود را تسليم خدا كند، و نيكوكار باشد.

[١] . سوره بقره: ١٤٨.

[٢] . سوره نساء: ١٢٥.