فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٣٩٠ - دسته اول روايات واژه «مُلك» و مشتقات آن

آنكه مُلكى جز مُلك او نيست»، «اى آنكه در مُلك شريكى ندارد»، «اى پادشاهى كه عزل‌پذير نيست»، «اى آنكه در حكمش كسى را شريك نمى‌كند»، «اى پادشاهى كه مُلك او با قدرت است»، «اى خداى همه چيز و پادشاه همه چيز».

دلالت اين مقاطع از دعا بر حاكميت خداوند و نيز بر حصر حاكميت در ذات اقدس او روشنتر از آن است كه نيازى به توضيح داشته باشد.

٧. شيخ طوسى در كتاب مصباح المتهجد در ضمن دعاى روز يكشنبه از امام كاظم (ع) روايت مى‌كند:

«أَصْبَحْتُ وَ أَصْبَحَ الْمُلْكُ وَ الْكِبْرِيَاءُ وَ الْعَظَمَةُ وَ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ وَ الَّيْلُ وَ النَّهَارُ وَ مَا يَكُونُ فِيهِمَا لله وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ»[١].

صبح كردم در حالى‌كه مُلك و بزرگى و عظمت و آفرينش و فرمان شب و روز و آنچه در شب و روز است از آنِ تنها خداست خدايى كه شريك ندارد.

اين‌گونه مضامين كه بر انحصار مُلك و پادشاهى و فرمان و فرمانروايى در ذات اقدس حق صراحت دارند، در روايات مرويه از معصومين (عليهم السلام) فراوان، بلكه بيشمار است.

٨. مسلم در كتاب خود الجامع الصحيح به سندش از عبدالله روايت ميكند:

قال: كان رسول الله (ص) اذا أمسى قال: «أمسينا و أمسى الملك لله و الحمدلله لا اله إلّا الله وحده لا شريك له ...»

[١] . شيخ طوسى، المصباح المتهجد، ص ٤٥٤.