فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ١٩١ - الف) مُلك

در اين آيه، خلق و گزينش كه به معناى انتخاب بهترين‌هاست- و وظيفه حاكميّت نيز همين است- مخصوص خداوند دانسته شده و اعتقاد به وجود منبعى يا مرجع ديگرى براى گزينش- و در نتيجه حاكميّت- را تلويحاً اعتقاد به شريك داشتن خدا به‌شمار آورده و خدا را از آن منزه شمرده است.

آيات فراوان ديگرى كه با واژه «مُلك» بر اختصاص ملك و حكومت به خداى متعال دلالت دارد موجود است كه در ذيل به برخى از آنها اشاره مى‌كنيم.

(وَ لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اللَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ)[١].

و حكومت و پادشاهى آسمان‌ها و زمين، از آن خداست؛ و خدا بر هر چيزى تواناست.

(وَ لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما يَخْلُقُ ما يَشاءُ وَ اللَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ)[٢].

حكومت و پادشاهى آسمان‌ها و زمين، و آنچه ميان آن دو قرار دارد از آن خداست؛ هر چه بخواهد، مى‌آفريند؛ و خدا، بر هر چيزى تواناست.

(أَ لَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ وَ يَغْفِرُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ)[٣].

[١] . سوره آل عمران: ١٨٩.

[٢] . سوره مائده: ١٧.

[٣] . همان: ٤٠.