فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ١٩٤ - ب) مَلِك

تعدادى از آيات قرآنى كه در آنها صيغه ديگرى از خانواده واژه «ملك» به‌كار رفته اشاره مى‌كنيم. و آن آياتى است كه از صيغه «مَلِك» در آنها استفاده شده است.

ب) مَلِك‌

در آيات فراوانى از قرآن كريم، خداوند به عنوان تنها سلطان و مَلِك و پادشاه جهان هستى و جامعه بشرى معرفى شده است. از قبيل:

آيه اول:

(قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ\* مَلِكِ النَّاسِ\* إِلهِ النَّاسِ)[١].

بگو: «پناه مى‌برم به پروردگار مردم\* پادشاه مردم\* معبود مردم».

در اين آيه با توجه به اينكه واژه «مَلِك» اضافه بر «ناس»- كه به معناى همه مردم است- شده است، دلالت بر اين دارد كه خداوند بزرگ، تنها پادشاه و حاكم جامعه بشرى است و جز او حاكم و سلطانى براى جامعه بشرى وجود ندارد.

آيه دوم:

(فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ)[٢].

پس بلند مرتبه است خداوندى كه فرمانرواى حقيقى است.

[١] . سوره ناس: ١- ٣.

[٢] . سوره طه: ١١٤.