فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٣٦٥ - دسته اول

خداى متعال در اين آيه خطاب به رسول خدا (ص) او را به معرفى خود به مردم، دستور ميدهد و به او فرمان ميدهد كه خود را در ميان مردم اين‌گونه بشناسان: «به آنچه از سوى خدا براى مردم فرستاده شده ايمان آوردهام و مأموريت من عمل به عدالت در ميان شماست».

نتيجه اينكه از اين آيات چنين استفاده ميشود:

شريعت خدا و قانون او تنها شريعت و قانونى است كه راه راست زندگى را به مردم ميآموزد و عدالت و راستى و درستى را در جامعه بشر تحقق ميبخشد و مأموريت رسول خدا (ص) برپايى حكومت عدل بر مبناى قوانين الهى است و اين فرمانروايى تنها فرمانروايى مشروع و مبتنى بر عدل و دانايى است.

اينكه در اين آيه مأموريت رسول خدا (ص) «اقامه عدل» در بين مردم معرفى شده با اينكه در آيه ديگرى مأموريت رسول خدا (ص) منحصراً عبادت مخلصانه خدا و اسلام معرفى شده است:

(إِنَّما أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ رَبَّ هذِهِ الْبَلْدَةِ الَّذِي حَرَّمَها وَ لَهُ كُلُّ شَيْ‌ءٍ وَ أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْمُسْلِمِينَ)[١].

تنها مأموريت من پرستش خدايى است كه اين شهر را قرق‌گاه خود ساخته و همه چيز از آنِ اوست، و مأموريت يافته‌ام كه از سرسپردگان- اسلام آورندگان- باشم.

دلالت بر اين دارد كه از ديدگاه قرآن «عبادت مخلصانه خدا» و «اسلام» و «عدل» عين يكديگرند و اسلام همان عدل است و عدل همان عبادت مخلصانه خداست، آيات ذيل شاهد ديگرى بر اين مدعايند:

[١] . سوره نمل: ٩١.