فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٣٩ - ١ سياست

«فَوَافَقَ أَمْرُ رَسُولِ الله (ص) أَمْرَ الله عَزَّوَجَلَّ وَ نَهْيُهُ نَهْيَ الله عَزَّوَجَلَّ وَ وَجَبَ عَلَى الْعِبَادِ التَّسْلِيمُ لَهُ كَالتَّسْلِيمِ لله تَبَارَكَ وَ تَعَالَى»[١].

پس امر و نهى رسول الله (ص) با امر و نهى خداوند موافق و مطابق بود و بر بندگان واجب شد كه همانگونه كه تسليم امر خدايند تسليم امر رسول باشند.

از اين روايت- به‌ويژه از تفريع استشهاد به آيه‌ «ما آتاكُمُ الرَّسُولُ ...» بر جمله «ليسوس عباده»- رابطه بنيادين مفهوم سياست با امر و نهى استفاده مى‌شود.

٢. نيز كلينى از حضرت رضا (ع) روايت مفصلى در تبيين و تعريف امامت و امام نقل مى‌كند كه در ضمن آن آمده است:

«الْإِمَامُ عَالِمٌ لَا يَجْهَلُ وَ رَاعٍ لَا يَنْكُلُ ...

امام عالمى است كه به هيچ چيز نادان نيست و سرپرستى است كه كوتاهى نمى‌كند- تا آنجا كه مى‌فرمايد-:

نَامِي الْعِلْمِ، كَامِلُ الْحِلْمِ، مُضْطَلِعٌ بِالْإِمَامَةِ، عَالِمٌ بِالسِّيَاسَةِ، مَفْرُوضُ الطَّاعَةِ، قَائِمٌ بِأَمْرِ الله عَزَّوَجَلَّ، نَاصِحٌ لِعِبَادِ الله، حَافِظٌ لِدِينِ الله ... إلى آخر الحديث»[٢].

دانش او همواره در فزونى است، بردبارى او كامل است، بار امامت را به شايستگى به دوش گرفته، به سياست آگاه و داناست، اطاعتش واجب است به امر خداوند قيام نموده، خيرخواه بندگان خدا و نگهبان دين خداست ... تا آخر روايت.

[١] . اصول كافى، ج ١، ص ٢٦٦ و ٢٦٧.

[٢] . همان، ص ٢٠٢.