فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٣٩٧ - دسته دوم روايات واژه «اطاعت» و مشتقات آن

روشنى مضامين اين روايت بلند معنا ما را از هرگونه تعليق و تفسير بينياز ميكند، تنها به همين اشاره اكتفا ميكنيم كه در اين روايت همان مورد تأكيد و تبيين قرار گرفته كه در روايت پيشين به اجمال بدان اشاره شده است و عصاره مفاهيم هر دو روايت ضمن اثبات مُلك و تصرّف و تدبير و مديريت فعّال براى خداوند، حصر اين مُلك و تدبير و تصرّف و مديريت جهان و انسان در ذات اقدس حق‌تعالى و ثبوت حقّ اطاعت محض از ازل براى اوست و اينكه ميثاق و پيمان خداوند با بندگان خويش، ميثاق و پيمان طاعت و بندگى و فرمانبرى و خضوع و سرسپردگى براى حكومت و فرمانروايى اوست.

اين روايت، تفسير و تبيينى است از آنچه در قرآن كريم در زمينه پيمان و ميثاقى كه خداوند از بندگان گرفته، آمده است؛ نظير:

(وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى‌)[١].

و (به خاطر بياور) زمانى را كه پروردگارت از صلب فرزندان آدم، ذريه آنها را برگرفت؛ و آنها را بر خودشان گواه ساخت؛ (و فرمود:) «آيا من پروردگار شما نيستم؟» گفتند: «آرى».

همچنين:

(وَ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ مِيثاقَهُ الَّذِي واثَقَكُمْ بِهِ إِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنا وَ أَطَعْنا)[٢].

[١] . سوره اعراف: ١٧٢.

[٢] . سوره مائده: ٧.