فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٢٩٧ - قسمت دوم

بر اينكه معصيت رسول خدا و خروج از اطاعتش از نگاه قرآن كريم كفر محض است و اينكه ايمان تنها با اطاعت خدا و رسول محقق مى‌شود.

همين مطلب به صراحت در آيه چهل و هفتم سوره نور و آيات بعد از آن آمده است. در اين آيه، خداوند متعال مى‌فرمايد:

(وَ يَقُولُونَ آمَنَّا بِاللَّهِ وَ بِالرَّسُولِ وَ أَطَعْنا ثُمَّ يَتَوَلَّى فَرِيقٌ مِنْهُمْ مِنْ بَعْدِ ذلِكَ وَ ما أُولئِكَ بِالْمُؤْمِنِينَ).

آنها مى‌گويند: «به خدا و پيامبر ايمان آورده‌ايم و اطاعت كرده‌ايم» ولى بعد از اين (ادعا)، گروهى از آنان روى‌گردان مى‌شوند؛ آنها (در حقيقت) مؤمن نيستند.

دسته دوم: آيات دالّه بر تلازم ميان اطاعت خدا و اطاعت رسول؛ نظير:

(مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ)[١].

آن كس كه رسول را اطاعت كند، خدا را اطاعت كرده است.

در اين آيه اطاعت رسول عين اطاعت خدا دانسته شده است و از آنجا كه اين تلازم مطلق است، آيه دلالت بر اين دارد كه اطاعت رسول به طور مطلق، چه در امور دنيوى و چه در امور اخروى، عين اطاعت خداست و بدين ترتيب، اين آيه كريمه بر عصمت رسول در همه امور، چه دنيوى و چه اخروى دلالت دارد و در نتيجه دلالت بر كذب احاديثى نظير حديث «تأبير نخل»[٢] كه در منابع اهل سنت آمده، دارد؛ زيرا مضمون‌

[١] . سوره نساء: ٨٠.

[٢] . صحيح مسلم، ج ٧، ص ٩٥.