فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٢٣٢ - واژه چهارم «ولايت»

شخصيت‌هاى (دروغين) را- در برابر خدا- تكيه‌گاه و دار و دسته خود قرار ندهيد، به خدا سوگند من براى شما از آنان بهترم- پس با دست به سينه خود اشاره فرمود-.

٨. و نيز از ابوالصباح كنانى روايت مى‌كند:

قال: قال أبو جعفر (ع): «يَا أَبَا الصَّبَّاحِ إِيَّاكُمْ وَ الْوَلَائِجَ فَإِنَّ كُلَّ وَلِيجَةٍ دُونَنَا فَهِيَ طَاغُوتٌ- أَوْ قَالَ نِدٌّ-»[١].

از دار و دسته‌ها بپرهيزيد، زيرا هر دار و دسته‌اى جز ما طاغوت است- يا فرمود شرك است-.

راغب اصفهانى در تعريف «وَلِيجَة» مى‌گويد:

«كل ما يتخذه الإنسان معتمداً عليه و ليس من أهله».

هر آنچه را آدمى بدون شايستگى تكيه‌گاه خود قرار دهد.

بنابراين، وليجه به معناى تكيه‌گاه ناروا و پناهگاه ناشايسته است كه در سوره توبه نيز به آن اشاره شده است:

(أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تُتْرَكُوا وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جاهَدُوا مِنْكُمْ وَ لَمْ يَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لا رَسُولِهِ وَ لَا الْمُؤْمِنِينَ وَلِيجَةً)[٢].

[١] . همان، ص ١٣٣ و ١٣٤، باب ١٠، ح ٢٧.

[٢] . سوره توبه: ١٦.