یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٨٢ - امر به معروف و نهی از منکر

یادداشتهای استاد مطهری، ج ١٠، ص: ٢٨١

در حقیقت از نظر کلی انواع گناهانی از فسوقها و فحشاها و کذبها و خیانتها و ظلمها در یک طبقه جمع شده و آنها مصداق یک سلسله ملامتها هستند که دانند و بد کنند و یک گناه مخصوص یک کثره است، یعنی یک کثره مخصوص یک اقلیت است و یک واحد مخصوص یک اکثریت است.

١٢٤. عطف به نمره ٨٠ (من لا یصانع)، مواجه شدن مدعیان اصلاح با نقاط ضعف جامعه به دو نحو است. یکی به اینکه از نقاط ضعف جامعه استفاده کنیم، یعنی آنها را به همان حال باقی بگذاریم و در همان راه آنها را تأیید کنیم و از این راه خودمان بر خر مراد سوار شویم و وجهه و وجاهتی پیدا کنیم. معمولًا در جامعه یک نوع حساسیتهای مخصوص پیدا میشود، یک نوع علاقهها و رغبتها و یا تنفرها و انزجارها و بالاخره یک نوع جریان احساساتی پیدا میشود که به مصلحت اجتماع نیست و یا تشدید آنها به مصلحت اسلام و اجتماع نیست. اشخاص مصلح واقعی باید ملاحظه کاری و مصانعه و مداهنه را کنار بگذارند و از آبروی خود بگذرند و با کمال «شجاعت» [١] در مقابل منطق احساسات مردم بایستند و لااقل تشدید نکنند. مثلًا الآن در جامعه ما به علل تاریخی حساسیتی در امر روضه خوانی و یا در بحثهای مربوط به خلافت پیدا شده که فعلًا مصلحت نیست آنقدر در اطراف اینها بحث شود و یا آتش احساسات مردم تیزتر شود. اساساً در تبلیغ، این نکته هست که خیلی با جریان روز ارتباط دارد. شما میبینید که کشورهای جهان هر روز ستون تبلیغاتی خود را متوجه یک جبهه میکنند. ما که نباید همیشه در یک جبهه و با یک نوع سلاح بجنگیم. آنچه قبلًا گفتیم که در امر به معروف باید منطق دخالت داده شود (نمره ٤٤) همین است.

به هر حال یک وقت هست که آدمی از نقطه ضعف جامعه استفاده میکند و یک وقت هست که نقاط ضعف جامعه را از بین