آن حضرت، امام يازدهم است. از ائمه اهل بيت كنيتش ابو محمد لقبش زكى و خالص و سراج. و وى نيز چون پدر خود به عسكرى مشهور بوده است. ولادت وى در مدينه بوده است، سنۀ اثنى و ثلاثين و مأتين هجريه وفات وى در سرّ من رأى بود. روز جمعۀ هشتم ربيع اول سنۀ ستّين و مائتين من الهجره و قبر وى در پهلوى قبر پدر وى است. در سرّ من رأى و از وى كرامات بسيار نقل كرده‌اند، و خوارق عادات بيشمار او در كتب معتبر آورده‌اند، از جمله در شواهد النّبوه مذكور است، شخصى گفت من در پيش ابو محمّد زكى عليه السلام از فقر شكايت كردم تازيانه در دست داشت زمين را به آن بكاويد و سبيكۀ زر موازى پانصد دينار بيرون آورد و به من داد. و ديگرى نقل كرده كه، رقعه‌اى به وى نوشتم و در آنجا مسئله‌اى از وى پرسيدم و مى‌خواستم كه از تب ربع سؤال كنم امّا فراموش كردم، وى به من نوشت كه جواب مسأله تو اين است و مى‌خواستى كه از حماى (تب) ربع سؤال كنى و فراموش كردى، اين آيت را كه «و قُلْنٰا يٰا نٰارُ كُونِي بَرْداً وَ سَلاٰماً عَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ» [١]بر پاره‌اى كاغذ بنويس و از گردن حموى بياويز، چنان كردم و آن حموى شفا يافت و او را يك پسر بود امام مهدى «عليه السلام» و بس.

«فصل نهم در ذكر امام محمد بن الحسن عليه السلام»

آن حضرت امام دوازدهم است و كنيت وى ابو القاسم و لقبش حجّت و قائم و مهدى و منتظر و صاحب الزمان! و به مذهب اماميّه خاتم ائمّۀ اثنا عشر است. و ولادت آن حضرت در سرّ من رأى بوده. در بيست و سوم رمضان سنه خمس و خمسين و مأتين در سنۀ ستين و مائتين هجريه به سرداب درآمد و در سراى خويش مختفى شد.

و در شواهد النّبوه مذكور است كه چون حضرت محمد مهدى «عليه السلام» متولّد شد، بر ذراع ايمن وى نوشته بود، كه «قُلْ جٰاءَ اَلْحَقُّ وَ زَهَقَ اَلْبٰاطِلُ إِنَّ اَلْبٰاطِلَ كٰانَ زَهُوقاً» [٢]و

[١] -سورۀ الانبياء آيه ٦٩.