حسن و ابو جعفر بن محمد بن حسن و ابو جعفر محمد نقيب طبرى از نسل جعفر ديباچه بن حسن است. و «بنو زهران» نيز از اين نسلند. و ناصر الكبير به طبرستان كه پادشاه ديالمه بود و ناصر الحق لقب اوست، پسر على بن حسن است. و او را عقيب هست به گيلان و اعقاب او ملوك و حكامند.

امّا زيد شهيد كنيت او ابو الحسين است و منقبت و فضايل او در حد حساب نگنجد و او به سنه ١١٢ در كوفه خروج كرد و يوسف ثقفى به فرمان هشام بن عبد الملك با وى محاربه نمود و راشد كه مملوك يوسف بود تيرى بر ميان دو ابروى وى زد و بدان زخم شهيد گشت، و او را برهنه بر دار كردند و به فرمان الهى در آن شب عناكب بر وى تنيدند، چنانچه عورت او از ابصار مردم پوشيده شد. و زيد را چهار پسر بود: يحيى و حسن ذو الدمعه و ذو العبرة نيز گويند و عيسى موتم الأشبال و محمّد امّا يحيى بعد از شهادت پدر بگريخت و در خراسان به جوزجان افتاد و نصر سيّار جمعى را فرستاد تا او را شهيد كردند و از او عقيب نماند. و حسين ذو الدّمعه سه پسر داشت. اول يحيى و او را هفت پسر بود: اول قاسم و عقب او اندكيست و حسن زاهد و عقب او نيز كم است و بنى طنك و بنى خالص از نسل وى‌اند.

و سوّم حمزة بن يحيى عقب بسيار داشت. بنو الامير از اولاد وى‌اند.

چهارم محمد اصغر اقصاصى بن يحيى كه منسوب است به اقصاص و آن دهى بوده در نواحى كوفه و اولاد او همه سادات معظّم بودند. احمد موضع و على زاهد و محمد بنو قرّة العين از نسل على‌اند. بنو ز برنج از اعقاب محمد اقصاصى‌اند.

پنجم عيسى ابن يحيى و عقيب او در هر بلاد و ديار منتشرند، بنو علق و بنو برز و بنو المريم و بنو الخطيب و بنو المقرى از اعقاب وى‌اند.

ششم يحيى بن يحيى و ابو الحسن على كتيله از نسل اوست. و بنو كزير و بنو قتيله از اولاد وى‌اند. و بنو زين الشّرف از نسل كتيله‌اند. و بنو مقبل و بنو هيجا نيز كتيلى‌اند

هفتم عمر بن يحيى اعقاب او از همه برادران بيش است يحيى پسرش در ايام مستعين خروج كرد و به درجۀ شهادت رسيد، بنى الغدّان و آل شيبان و نقباى مشهد غرى از بنى اسامه مجموع از نسل محمد عمراند، دوم حسين ذو الدمعه اكثر سادات فارسى از