اشقر و حسين بركه و ابو النفيس الحاير و آل ابو السعادات از نسل ابو الحارث‌اند. و حيدر بن الحسن از نسل حسين اشقر و ابن هيبة اللّه در دمشق از نسل حسين بركه. و اللّه اعلم.

«فصل پنجم: در عقب امام على بن موسى الرضا عليه التحية و الثناء»

آن حضرت امام هشتم است. كنيتش ابو الحسن ولادت وى در مدينه بوده روز پنج شنبه يازدهم ربيع الآخر سنۀ ثمان و اربعين و مائه هجريه. و شهادتش در سناد با طوس. روز جمعه بيست و يكم ماه رمضان سۀ ثلث و مائتين هجريه، و هر چه از مناقب آن حضرت بر زبانها مذكور و از فضائل او در كتابها مسطور است، نسبت به معالى ذات اقدس او قطره‌اى بود از بهار زخّار، و ابن يمين رحمة اللّه قطعه‌اى را از مقطّعات ابى نواس در مدح آن حضرت بر اين وجه ترجمه كرده:

به بنده ابن يمين گفت دوستى كه توئى كه شعر تست كه بر آسمان رسيده سرش
چرا مديحه‌سراى رضا همى‌نشوى كه در جهان نبود كس بپاكى گهرش
بگفتمش! كه نيارم ستود امامى را كه جبرئيل امين بوده، خادم پدرش
و آن حضرت را پنج پسر بوده؛ محمد و حسن و جعفر و ابراهيم و حسين. و عقب او از فرزند بزرگوارش امام محمد تقى عليه السلام است.

«فصل ششم: در عقب امام محمد تقى «عليه السلام»

آن حضرت امام نهم است. از ائمه اثنا عشر كنيتش ابو جعفر است و لقب وى تقى و قانع و جواد، ولادت شريفش در مدينه روز جمعه بوده، يازدهم رجب و به قولى نيمۀ رمضان سنۀ خمس و تسعين و مائه (١٩٥) و وفاتش روز سه‌شنبۀ ششم ذى الحجۀ سنۀ احدى و عشرين و مائتين (٢٢١ ه‌) هجريه، در عهد خلافت معتصم. و گويند به زهر شهيد شد و قبرش در بغداد است نزديك مشهد مقدّس جدّ بزرگوار خود امام موسى الكاظم «عليه السلام» و از كمال ادب و علم و فضلى كه داشت به اصغر سن مأمون مشعوف وى شده، دختر خويش امّ الفضل را به زنى به وى داد و همراه وى به مدينه روان كرد. و هر سال ده هزار درم به وى مى‌فرستاد و كرامات و مقامات امام محمّد تقى عليه السلام بسيار است و عقيب او از دو پسر بوده على هادى، و موسى مبرقع، كه در قم وفات يافت.