نالۀ دلها، به ثريّا رسيد از مژه‌ها سيل به دريا رسيد
ابن قميه چون پنداشت كه خورشيد شرع يقين جامه غروب فنا پوشيده و ماه اوج كمال، به مغرب فوت و زوال متوارى شده، قوم خود را مژده داد كه كار محمد را بساختم و دل از مهم او بپرداختم ابليس از زبان او فرا گرفته آوازه انداخت ألا إنّ محمّدا قد قتل بدانيد به درستى كه محمّد كشته شد و آواز ابليس به مدينه رسيد و به يك لحظه اين خبر دلسوز ميان دوست و دشمن انتشار يافت اهل شرك از اين خبر شادمان شده به گرفتن غنيمت مشغول شدند. و سيّد عالم (صلى اللّه عليه و آله و سلم) بعد از زمانى از آن مغاك برآمد و به جانب شعب توجّه نمود و برخى اصحاب به وى پيوستند و در اين غزوه، حمزه عليه السلام جرعه‌اى از جام شهادت چشيد و به روضه زاهره «يرزقون، فرحين» رسيد و صورت شهادت حمزه سلام اللّه عليه بر اين وجه بود كه جبير بن مطعم كه مهتر زاده مكه و يكى از اشراف عرب بود غلامى داشت حبشى كه او را وحشى گفتندى مردى دلير و مبارزگريز [١]بود و پيوسته به زوبين جنگ كردى چون لشكر قريش عزيمت مدينه كردند جبير وحشى را طلبيد و گفت اى غلام دانسته‌اى كه مسلمانان در روز بدر عمّ من مطعم بن عدى را به چه زارى و خوارى بكشتند؟ و من يك عمّ داشتم و حالا محمّد دو عمّ دارد حمزه و عبّاس، عبّاس خود در مكه است و حمزه در مدينه اگر در اين حرب حمزه را به قتل رسانى تو را آزاد سازم و به مال وافر، شاد گردانم وحشى اتمام آن كار در عهده اهتمام گرفت و هند كه زن ابو سفيان بود و در قبايل عرب به حسن جمال شهرت تمام داشت پدر او عنبه، در روز بدر به چاه هلاك افتاد وحشى را طلبيد و گفت: اگر تو محمد را به زبان زوبين جواب كشتن پدر من بازدهى كامى كه تو را باشد به حصول وصول رسد و من ترا تربيت به قاعده كنم و منقول است كه دختر عتبة ابن حارث

[١] -يعنى با جربزه و با مكر و حيله.