است چاره‌اى جز استفاده از مأخذ و منابع اهل سنّت را نداشته است، گرچه اين مسأله در نوع خود مزيّتى شمرده شده است ولى حقيقت مطلب آن است كه حراست و نگهبانى و دقّت و تعمّق شيعه، خيلى قوى‌تر، متقن‌تر از اهل سنّت است خاصّه آنكه عامّه يك قرن و نيم ديرتر از شيعه، به نگارش حديث و خبر، رو آورده است كه خيلى از مطالب و حقايق از دست رفته بود و ما تحقيق وسيع‌ترى در اين باب را در پيشگفتار «ترجمه أربعين شيخ بهايى» و كتاب «زير بناى تمدّن و علوم اسلامى» آورده‌ايم.

٣. ضعف محتوائى:

يكى ديگر از نقاط ضعف آن، شمول آن به پاره‌اى از مطالب سخيف مى‌باشد كه ضعف و بى‌پايه بودن آنها مسلّم و قطعى است به عنوان مثال او داستان عروسى حضرت قاسم (ع) را با آب و تاب فراوان، ذكر مى‌كند و نوعى مجلس‌آرائى و صحنه‌سازى و دكوربندى انجام مى‌دهد در صورتى كه اين امر در آن حشر عظيم و در آن گيرودار هولناك، نه تنها صورت عملى و وقوعى ندارد، بلكه بسيار دور از عقل و منطق و شئون عرف، مى‌باشد هر چند اين موضوع، گريه آور و حزن آفرين و مجلس آرا است ولى مگر ما تصميم گرفته‌ايم خاندان وحى و دودمان رسالت را عامل گريه و وسيلۀ بكاء و ألم و ناراحتى قرار دهيم؟ مگر گريه و اشك چشم، خود هدف غايى و مقصد نهائى است؟ به يقين مسئوليّت رهبرى و نقش هدايتى و تربيتى آن مراسم، خيلى فراتر و بالاتر از اين نوع مسائل پيش و پا افتاده مى‌باشد شهامت و شجاعت و وفا به عهد حضرت قاسم (ع) فرزند امام مظلوم حضرت امام حسن مجتبى عليه السلام را از آن نكته‌اى مى‌توان به دست آورد كه در آن شب تقسيم مسئوليّتها و تعيين تاكتيك جنگ عاشورا كه از سوى حضرت قمر بنى هاشم ابو الفضل العبّاس (ع) صورت مى‌گرفت و ظاهرا به علّت صغر سنّ و رعايت حال مادر و نگهداشتن نسل امام مظلوم (ع) حضرت مجتبى (ع) يا جهات ديگرى كه در بين بوده است از سوى عموى بزرگوارش، مسئوليّتى به او محوّل نشد، اين عنصر غيرت و ايثار و فداكارى در آن جمع بپا خاست و به محضر عموى سردارش، عرضه داشت: با اجازۀ شما من فردا در روز جنگ و محاربه، پرچم سپاه دشمن را سرنگون خواهم ساخت و سرنگون ساختن پرچم ابن سعد به عهدۀ من! از اينرو در غوغاى بزرگ عاشورا پس از كشتن ازرق پهلوان نامى و چهار پسر جنگ آور او،