در شواهد آورده كه به صحّت رسيده است كه هيچ كس از قاتلان امام حسين عليه السلام و اصحاب وى نماند كه پيش از مرگ فضيحت نشد و مبتلى نگشت به قتل يا به بلاى ديگر.

در كنز الغرائب آورده كه: بعد از شهادت امام، جابر بن يزيد أزدى عمّامه معزّز وى را برداشته بر سر نهاد فى الحال ديوانه شد و دماغ وى به مرتبه‌اى مخبّط گشت كه به سلاسل مقيّدش، ساختند و در آن قيد فوت شد، و به زنجير «سلسلة ذرعها سبعون ذراعا» مسلسل گشت و جعونه خضرمى قميص مطهّرش از تن پاكيزه بكشيد و بپوشيد أبرص شد و در آن كرتۀ پاك صد و هفده سوراخ شمردند كه آثار زخمها و جراحتها بود، و گفته‌اند قميص آن حضرت را عبد الرّحمن حصين بپوشيد و مبروص گشت و موى سر و محاسن او فرو ريخت و عبرت عالميان گشت. اسود بن حنظله شمشير آن حضرت را برگرفت، علّت جذام بر وى پديد آمد و خوره در همه اعضاى وى افتاده سقط گشت. مالك بن يسار جوشن امام را برگرفت، از عقل بيفتاده ياوه‌گوى شد، و مردم با وى هزل و سخريّت مى‌كردند و سنگ بر وى مى‌زدند. عاقبت كسى، بازى بازى، سنگى بر سر وى زد و بدان ضربت مغزش پريشان شد.

و در شواهد آورده كه شمر ذى الجوشن «لعنة اللّه عليه» مقدارى زر سرخ در ميان بارهاى امام حسين «عليه السلام» يافته بود و بعضى از آن به دختر خود بخشيده، دختر، آن را برزگرى داد تا از براى وى زيورى سازد چون زرگر آن زر را به آتش برد هبأ و ناچيز شد چون شمر آن را شنيد زرگر را طلبيد و باقى زر را به او داده گفت: در حضور من در آتش نه، چون زرگر آن را در آتش نهاد آن نيز ناچيز شد و مى‌آرند كه شترى چند كه از شاهزاده مانده بود آن بدبختان، آن را بكشتند و بپختند چنان تلخ بود كه هيچ‌كس از آن لقمه‌اى نتوانست خورد، و قصّه عقوبات قاتلان امام حسين «عليه السلام» در دنيا و قتل ايشان به انواع خوارى و مشقّت بسيار بر دست ابراهيم بن مالك اشتر و مختار و غير ايشان از دوستداران اهل بيت سيّد اخيار در كتب و نسخ بى‌حدّ و شمار مسطور و مذكور است و اَللّٰهَ عَلِيمٌ بِذٰاتِ اَلصُّدُورِ . [١]امام يافعى «رحمه اللّه» در كتاب

[١] -سوره مائده آيه ٧.