نبردمى و عمر عزيز را وداع كردمى و اگر خواهى كه راستى سخن مرا بدانى، اينك اين پسر در ميدان ايستاده و ديدۀ انتظار در راه مبارز نهاده، برو تا دستبرد هاشميان بينى، و از درخت كارزار و نهال حرب و پيكار ايشان ميوۀ ناكام و بى‌فرجامى چينى.

سرو تاجى از دعوى آويختى به ناموس رنگى برانگيختى
برو تا ببينى كه اين مرد كيست بدانى كه انجام اين كار چيست
چو آنجا رسى بر تو كين آورد ز تندى گره بر جبين آورد
چنانت دهد مالش از تيغ تيز كه يا مرگ خواهى ازو يا گريز
بخترى از سخن عمر سعد منفعل شده و آتش غضبش مشتعل گشته باز پانصد سوار كه خاصّۀ او بودند روى به عبد اللّه آوردند و از صف سپاه امام حسين «عليه السلام» محمّد بن انس و اسد بن ابى دجانه و پيروزان غلام امام حسن «عليه السلام» به مددكارى شاهزاده آمدند و پيروزان خود را در پيش افكنده، در برابر بخترى درآمد و بخترى از غايت خشم بر پيروزان حملۀ كرد و پيروزان نيز با او درآويخت. عبد اللّه بن حسن بر غلام خود بترسيد، نيزه در ربوده، روى بدان سواران نهاد و اسد و محمّد انس در عقب وى حمله كردند پيروزان چون ديد كه شاهزاده حمله كرد، او نيز از بخترى برگشته با ايشان متّفق شد. به يك حمله آن پانصد مرد را برداشته مى‌دوانيدند تا به قلبگاه لشكر رسانيدند. شبث بن ربعى با پانصد سوار از صف لشكر جنبيده بانگ بر بخترى زد كه شرم ندارى كه با اين همه مردان كارى از پيش چهار تن روى به گريز مى‌آرى؟ پس او را با لشكر او بازگردانيد و خود نيز با پانصد سوار حمله كرده گرداگرد آن چهار مبارز را فرو گرفتند عبد اللّه روى به شبث آورد و محمّد و اسد با وى بودند اما پيروزان ديگر باره بر بخترى حمله آورد و لشكر او را زير و زبر گردانيد.

از عمر سعد عليه اللعنه منقول است، كه گفت: من در آن روز حرب پيروزان را تفرّج مى‌كردم و سوگند به خداى كه اگر يك شربت آب يافتى همه لشكر، ما را كفايت كردى، از غايت شجاعتى كه داشت و من مى‌شمردم صد و سى كس را به نيزه و بيست كس را به شمشير هلاك گردانيد.