بسيار از قنطرۀ عبور به مرتبۀ سور و سرور رسيد. پسرش عمرو بن جناده به مضمون كلام حكمت فرجام الولد سر أبيه عمل نموده، احياى آثار پدر عالى‌مقدار خود كرده اندك زمانى را به وصال آن حميده خصال رسيد «مرگ است كه دوست را رساند بر دوست» «رضوان اللّه عليه» .

٤١. شهادت مرّة بن ابى مره

از پس آن دو بزرگ انصارى مرة غفارى، چون هژير شكارى به معركه درآمد و به مردانگى از سپاه كوفه و شام سرآمد. با تيغ گوهردار بهر بدگهرى كه برآمد فى الحال به ضرب تير و تيغ، جان شكارش دود از دل آن تيره روزگار برآمد عاقبت الامر از مجلس دار البوار به محفل «جَنّٰاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا اَلْأَنْهٰارُ» انتقال نمود و حظاير عاليۀ ملكوت را بر منازل فانيۀ عالم ناسوت اختيار فرمود: «رضوان اللّه عليه» .

٤٣-٤٢. محاربه و شهادت محمد بن مقداد و عبد اللّه بن ابو دجانه

آورده‌اند كه محمد بن مقداد و عبد اللّه بن ابو دجانه با يكديگر از آن سيد سرور دستورى خواسته، به ميدان رفتند و حربى مردانه كرده بسيارى را كشته و خسته گرديدند. و چون خواستند كه به ملازمت امام «عليه السلام» آيند، فوجى سوار از لشكر فجّار گرداگرد ايشان فرو گرفتند. (و به شهادت رساندند.)

(٤٨-٤٧-٤٦-٤٥-٤٤-٤٣) شهادت شش تن از مواليان

سعد كه غلام امير المؤمنين على «عليه السلام» بود، با پنج تن از مواليان و بندگان امام حسين «عليه السلام» كه قيس بن ربيع و اشعث سعد و عمر بن قرط و حنطمه و حماد بودند به مدد ايشان رفتند. و به واسطۀ كثرت مخالف و ضربهاى متوالى و مترادف هر هشت تن از اين شش در فانى متوجه منظر هشتگانۀ بهشت جاودانى شدند. «رضوان اللّه عليهم أجمعين» .

در اين وقت از ياران و چاكران و ملازمان امام حسين «عليه السلام» پنجاه و سه تن