و در اين اوراق بعضى از اكابر از نسل اين دو بزرگوار كه علم ظهور برافراخته‌اند ياد كنيم به طريقى كه سيّد حسيب نسيب جمال الدين احمد عتبه «رحمه اللّه» در مؤلّفات خود آورده و ذكر عقب هر يك بر سبيل اختصار در فصلى جداگانه بياريم.

فصل اول-امّا عقب زيد بن حسن كه او را ابو الحسن گفتندى

از پسر او حسن بن زيد است كه كنيت او ابو محمد بود در زمان دوانيقى امارت مدينه تعلق به او داشت و او را از هفت پسر عقب است: ابو محمّد قاسم و ابو الحسن على و ابو طاهر زيد و ابو اسحاق ابراهيم و ابو زيد عبد اللّه و ابو الحسن اسحاق و ابو محمّد اسماعيل و اولاد چهار تن‌اند كند و از آن سه بسيار از آنها كه كمتر بودند يكى اسحاق است، و از نسل او قبيلۀ خطيبانند، دوّم زيد از نسل او بنى طاهر و در ايشان اختلافست سوّم عبد اللّه و اولاد وى اندك بوده‌اند، چهارم ابراهيم و فرزندان او به غربت افتادند، در طرف ارمنيه و نصيبين و بلاد حبشه، امّا آنها كه اولاد ايشان بسيار بوده‌اند يكى اسماعيل است كه داعى الكبير و داعى الأوّل، نيز گويند و مدّتى در طبرستان پادشاه بوده و نسل او و قبايل ايشان بسيار است و ديگر على است كه امام عبد العظيم كه در مسجد الشجره به نواحى رى آسوده و مزار وى حاجت رواى خلق است و از فرزندان اوست، و ايشان را نيز بيوت و عشاير زياده از حدّ است. سوّم قاسم و اصحّ آن است كه عقب وى از عبد الرحمن شجريست و محمد بطحانى و بس، اما بطحانيان بسيارند و سيّد مؤيّد ابو الحسن احمد و برادرش سيد ناطق به حق از نسل هارون بطحانى‌اند، و ابو تراب النّقيب و ابو لحسن المحدّث از نسل عيسى بن بطحان و ابو زيد مشهور به ابن الزّمريه از نسل موسى بطحانى و ابو الحسين أطروف و ابو الفضل الملقّب بالرّاضى كه نسبت سادات گلستانۀ اصفهان به وى مى‌رسد، از نسل حسن بن قاسم بطحانى‌اند. و داعى الجليل كه پادشاه ديالمه بود و يكى از ائمّه زيديّه است هم از نسل عبد الرّحمن است و بعضى گفته‌اند شجرى است، نه بطحانى و سادات درازگيسو در آمل و طبرستان هم از نسل عبد الرّحمن‌اند.

اما شجريان ايشان نيز جمعى بوده‌اند بزرگوار: محمّد اعلم، و حسن زرّين كمر و ابو محمد مانكديم از نسل محمّد شجرى‌اند و بنو شكر و بنو مردهيم از اين قبيله‌اند و