غوغاى عام بر خويشتن بلرزيد، و مؤذّن را اشارت كرد تا بانگ نماز بگويد و سخن بر امام زين العابدين منقطع گردانده، مؤذّن برخاست و گفت: اللّه اكبر امام زين العابدين (ع) فرمود كه: نعم لا شيء اكبر منه مؤذّن گفت اشهد ان لا اله الاّ اللّه امام گفت: «نعم شهد بها لحمى و شعرى و دمى و بشرى» مؤذّن گفت: اشهد أنّ محمّدا رسول اللّه امام زين العابدين «عليه السلام» عمّامه از سر برداشته نزد مؤذّن افكند و گيسوهاى مشكين پريشان كرده گفت: اى مؤذّن به حق اين محمّد «صلّى الله عليه و آله» بر تو سوگند يك زمان توقف كن مؤذن خاموش گشت، امام روى به يزيد آورد كه اى پسر معاويه اين رسول كريم جدّ تو بود يا جدّ من؟ اگر گوئى جدّ تو بوده دروغ‌گوئى و همه عالم دانند كه دروغ گفتى و اگر گوئى كه جدّ من بوده كه علىّ بن الحسينم پس ترا چه چيز بر درو آن داشت كه پدرم را كه بهترين عترت اين حضرت بود به فرمودى تا شهيد كردند و مخدّرات سرا پردۀ عصمت و طهارت را چون أسارى بلده به بلده بگردانيدى و مرا يتيم ساختى و رخنه در دين جدّم انداختى، و با اين همه مى‌گوئى كه مسلمانم؟ و روى به قبله مى‌آرى و شرم نمى‌دارى؟ پس دست كرد و گريبان جامه بدريد و گفت: اى مردمان هيچ كس هست از شما كه جدّ او پيغمبر بوده باشد غير از من؟ فرياد از مردم برآمد و گريستن بر اهل دمشق افتاد و بعضى بيهوش شدند و قيامتى در مسجد جامع پديد آمد، يزيد بر پاى خاست و بانگ بر مؤذّن زد كه اقامت بگوى، پس اقامت گفته شد و نماز گذاردند و مردم در غلغله آمدند و دمدمه در عوام افتاد، يزيد تدبيرى كرد كه مردم را به اصلاح آرد و مجمعى ساخته همۀ اكابر شام را طلبيد و به فرمود تا شمر و امراى كوفه را حاضر كردند و سخنان درشت در روى ايشان گفته بر ايشان نفرين كرد و گفت: من از إطاعت شما بر قتل حسين راضى نبودم اگر او را زنده مى‌آورديد من حقّ خدمت او به جاى مى‌آوردم لعنت بر پسر مرجانه باد كه بر چنين أمرى اقدام نمود، و مرا در عراق و شام بدنام كرد.

در تاريخ العالم آورده كه يزيد اين سخنان به جهت آن بر زبان مى‌راند كه مردم بر قتلۀ امام حسين «عليه السلام» و اصحاب و اولاد او نفرين مى‌كردند و يزيد را توبيخ و سرزنش مى‌نمودند. و الحقّ جاى آن دارد كه بر آن مدبّران بى‌دين هزار گونه ناسزا و نفرين گويند، چه اين كار نه آسان كارى است و اين عمل نه سهل‌كردارى.