پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٧ - ٣ تفويض نيز نوعى شرك است

العقول بيان كرده، آنجا كه مى‌گويد:

«اين سخن دو تفسير مى‌تواند داشته باشد نخست اين‌كه: معصومين عليهم السلام اين كارها را به قدرت و اراده خود انجام مى‌دهند، و فاعل حقيقى اين امورند، اين كفر صريح است كه ادلّه عقلى و نقلى بر بطلان آن دلالت دارد، و هيچ عاقلى در كفر معتقدان به اين عقيده شك نمى‌كند!»

ديگر اين‌كه: خداوند اين امور را مقارن اراده آنها انجام مى‌دهد مانند شقّ‌القمر و زنده كردن مردگان و ساير معجزات انبياء عليهم السلام اگر منظور آنها اين باشد چيزى برخلاف عقل نيست، ولى اخبار فراوانى كه در كتاب بحارالانوار آورده‌ايم اين موضوع را در غير معجزات ظاهراً بلكه صريحاً نفى مى‌كند. [١]

به اين ترتيب احتمال دوم عقلًا محال نيست، ولى دلايل نقلى با آن موافقت نمى‌كند، و بسياراند امورى كه عقلا محال نيستند ولى شرعاً نفى شده است، مثلًا عدد پيامبران يا امامان عقلًا ممكن بوده كه بيش از اين باشد ولى دلايل نقلى تعداد آنها را در حدى كه مى‌دانيم تعيين كرده است.

احتمال سومى نيز وجود دارد كه خداوند قدرتى به پيامبر و امام مى‌دهد كه بتواند به اذن اللَّه، مرده‌اى را زنده، يا بيمار غير قابل علاجى را شفا دهد، بلكه ظاهر آيات قرآنى در مورد مسيح عليه السلام همين است، و در مورد معصومين ديگر نيز اين امر كاملًا ممكن است، ولى همانطور كه در عبارات فوق آمد اين مسأله تنها در حدود معجزات و كرامات است، نه در مورد خلقت آسمان و زمين و تدبير امور كائنات، چرا كه قرآن با صراحت خلقت و تدبير و ربوبيّت را در كل جهان‌

[١]. مرآة العقول، جلد ٣، صفحه ١٤٣ (با تلخيص).