پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٣ - نورى كه در ميان امواج ظلمات مىدرخشد

مى‌كند.

و نيز ممكن است ناظر به حالت گروه‌هاى مختلف باشد كه بعضى در اين‌گونه مواقع آشكارا خدا را مى‌خوانند، و بعضى پنهان، گويى هنوز از بت‌ها خجالت مى‌كشند! و يا از مردمى كه آنها را بت‌پرست مى‌دانستند كه در مشكلات چرا به بت‌ها پناه نمى‌برند؟!

به هر حال در اينگونه موارد به فطرت خويش باز مى‌گردند، و نور توحيد و يكتاپرستى سراسر قلبشان را روشن مى‌سازد، هرچه غير او است به دور مى‌ريزند، و هرچند ياد او است به فراموشى مى‌سپارند، و يقين پيدا مى‌كنند كه بت‌ها بى‌لياقت و بت‌پرستى بيهوده است، و جز توحيد راهى نيست.

در اين حال غالباً با خداى خود پيمان مى‌بندند، نذرها مى‌كنند، قول‌ها مى‌دهند، كه اگر ما را از اين شدائد و تلخكامى رهايى بخشد و كام جان را با شهد لطف و رحمتش شيرين كند، براى هميشه مديون و ممنون و مرهون لطف او خواهيم بود. ولى آنها غالباً بعد از رهايى از تنگناى حوادث، تمام عهد و پيمان‌هاى خود را فراموش مى‌كند چنانكه در ادامه آيه مى‌فرمايد: «بگو: خداوند شما را از اينها، و از هر مشكل و اندوهى، نجات مى دهد؛ بازهم شمابراى او همتا قرار مى دهيد. (و راه كفر مى پوييد)»: «قُلْ اللَّهُ يُنَجِّيكُمْ مِنْهَا وَمِنْ كُلِّ كَرْبٍ ثُمَّ أَنْتُمْ تُشْرِكُونَ». [١]

البتّه همان‌گونه كه در آيات قبل گفتيم اين حالت بسيارى از مشركان است، امّا گروهى كه آمادگى بيشترى دارند براى هميشه بيدار مى‌شوند و راه خود را پيدا

[١]. كرب به معناى غم و اندوه شديد است.