پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٩ - آفرينش ثابت و پايدار

اين معنا است) ولى در بعضى مى‌گويد: هنگامى كه كار آنها به جايى رسد كه از حيات خويش نااميد گردند به سوى خدا مى‌آيند اين تفاوت نيز ممكن است اشاره به افراد مختلف انسانها باشد كه بعضى جزو قسم اوّل‌اند و بعضى جزء قسم دوم.

در بسيارى از اين آيات كلمه اخلاص كه اشاره به نفى هرگونه معبودى جز خداوند يكتا است ذكر شده، و دليل بر اين است كه آنها به هنگام آرامش نيز خداپرست‌اند امّا شريك و همتا براى او قائل‌اند، ولى اين همتايان با چند موج كوبنده يا يك طوفان وحشتناك بر باد مى‌روند و از صفحه خاطر آنها محو مى‌شوند! نور توحيد و يكتاپرستى سراسر قلب آنها را فرا مى‌گيرد، و تمام وجودشان را روشن مى‌سازد.

جالب اينكه در تفسير روح البيان آمده است كه بت‌پرستان هنگامى كه سوار بر كشتى مى‌شدند (توجّه داشته باشيد سفر دريا هميشه مخاطره‌انگيز بوده است، ولى در آن زمان خطرات بيشتر از امروز بوده، چون وسائل مجهزى نداشتند) به‌تنها را با خود مى‌بردند، امّا هنگامى كه طوفانهاى شديد وزيدن مى‌گرفت بتها را به دريا مى‌ريختند و فرياد ياربّ! ياربّ! آنها بلند مى‌شد. [١]

وعجيب‌تر اينكه آنان آن همه دلائل لطيف و منطقى را از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌شنيدند و ايمان نمى‌آوردند، ولى به هنگام گرفتارى در ميان طوفان حوادث با تمام وجود رو به سوى خداوند يكتا مى‌آوردند، اين نشان مى‌دهد كه طريق فطرت براى بسيارى از مردم از طرف ديگر صافتر و روشن‌تر است.

[١]. روح البيان، جلد ٦، صفحه ٤٩٣.