پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٩ - او روشنى بخش جهان است

و در يك كلمه همه چيز جهان به ذات پاك او قائم است!

حال اين سؤال مطرح است: آيا نور كه مايه ظهور و آشكار شدن همه اشيا است خود نياز به ظاهر كننده‌اى دارد؟ آيا موجوداتى كه در پرتو نور ظاهر مى‌شوند از خود نور، روشن‌تراند كه معرّف او باشند؟!

و در يك كلمه: نور را با چه وسيله مى‌توان مشاهده كرد جز با خودش؟ و اين است خمير مايه برهان صدّيقين.

مفسّران در تفسير اين آيه احتمالات گوناگونى ذكر كرده‌اند كه مانند بسيارى از موارد ديگر، منافاتى با هم ندارند، و همه با هم قابل جمع است، يعنى در حقيقت هر كدام از زاويه اى به اين آيه نگريسته است.

بسيارى گفته‌اند جمله‌ «اللَّهُ نُورُ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ». به معناى «منور السموات و الارض» مى‌باشد يعنى روشنايى بخش آسمان و زمين است.

و بعضى آن را به هادى و راهنمايى جهانيان تفسير كرده‌اند به پيروى از روايتى كه از امام على بن موسى الرضا عليه السلام در اين زمينه نقل شده كه فرمود: «هادٍ لِاهْلِ الارْضِ يا هادٍ لِاهْلِ السَّمواتِ وَ هادٍ لِاهْلِ الْأَرْضِ». [١]

و بعضى به معناى پاك و منزه از هر عيب در تمامى آسمان‌ها و زمين.

و بعضى به معناى تدبير امور آسمان‌ها و زمين.

و بعضى به معناى روشن ساختن به وسيله خورشيد و ماه ستارگان و به وسيله انبياء و فرشتگان و علما و دانشمندان.

و بعضى به معناى نظام بخش عالم بالا و پايين.

[١]. تفسير برهان، جلد ٣، صفحه ١٣٣، حديث ١ و ٢ و نورالثقلين، جلد ٣، صفحه ٦٠٣.