پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٠ - خداوندا! تو پروردگار جهانيانى

خداوند همه چيز را مسخّر انسان قرار داده روشن مى‌شود كه جمله «الحمدللَّه» تمام اين مسائل را در بر مى‌گيرد». [١]

البتّه مفسّر مذكور (فخررازى) با توجّه به علوم عصر خود چنين سخنى گفته، ولى با توجّه به اكتشافاتى كه در عصر ما در زمينه‌هاى مختلف علمى حاصل شده روشن مى‌شود كه اين اعداد و ارقام تا چه اندازه كوچك و بى‌مقدار است، تنها در بدن انسان ده ميليون ميليارد! سلّول وجود دارد كه هر كدام يكى از خدمتگزاران او و مشمول ربوبيّت پروردگاراند، و بر آن شكر و حمد و سپاسى لازم، اگر انسان بخواهد شبانه روز فقط اين تعداد سلّول را شماره كند- تا چه رسد به حمد و ستايش- سيصد هزار سال وقت لازم دارد!

دومين آيه كه روى سخن در آن به پيامبر صلى الله عليه و آله است مى‌فرمايد: «بگو: آيا غير خدا، پروردگارى را بطلبم، در حالى كه او پروردگار همه چيز است؟!»: «قُلْ أَغَيْرَ اللَّهِ أَبْغِي رَبّاً وَهُوَ رَبُّ كُلِّ شَيْ‌ءٍ».

شما چگونه مى‌خواهيد خود را از نظام كلّى جهان آفرينش جدا بدانيد، خداوند پروردگار تمامى موجودات است، چگونه ما او را «رب» خويش ندانيم؟

آيا ممكن است چيز ديگرى را كه خود تحت ربوبيّت خداوند قرار دارد همتاى او بدانيم، و مربوب را رب بشمريم، و مخلوق را شريك خالق، و بنده را همسان مولى؟ اين چه قضاوتى است كه شما مى‌كنيد؟!

با توجّه به گستردگى مفهوم «شَى‌ء» كه تمام ما سوى اللَّه را شامل مى‌شود

[١]. تفسير فخررازى، جلد ١، صفحه ٦.