پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٢ - اشاره

اشاره‌

حسّاس‌ترين بخش توحيد، توحيد عبادت است كه جز او را نپرستيم، در برابر غير او سر تسليم فرود نياوريم، و جز به درگاه او سجده نكنيم.

و مى‌توان گفت سرفصل دعوت پيامبران و نخستين پايگاه آيين آنها همين مسأله توحيد در عبادت بوده، و درگيرى‌هايى كه با مشركان داشته‌اند غالباً از همينجا سرچشمه مى‌گرفت.

درست است كه توحيد در عبادت لازمه توحيد ذات و صفات است، چرا كه وقتى مسلّم شد واجب الوجود تنها او است، و هرچه غير از او ممكن و محتاج و نيازمند است، راهى جز اين نيست كه عبادت مخصوص او باشد.

او كمال مطلق است و جز او كمال مطلق نيست، عبادت براى راه يافتن به سوى كمال است و بنابراين مخصوص او است.

قابل توجّه اين‌كه آيا قرآن مملوّ است از دعوت به توحيد در عبادت كه قسمت‌هاى حساس آن را براى رسيدن به اين پيام مهمّ قرآنى در اينجا مطرح مى‌كنيم و بقيّه نيز با اشاره‌هاى گويايى مورد قرار مى‌گيرد.

با اين اشاره به سراغ قرآن مى‌رويم و به آيات زير گوش جان فرا مى‌دهيم:

١. «وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنْ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ فَمِنْهُمْ مَنْ هَدَى اللَّهُ وَمِنْهُمْ مَنْ حَقَّتْ عَلَيْهِ الضَّلَالَةُ فَسِيرُوا فِي‌