پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٢ - بتها شفيعان ما هستند؟!

همين امر يكى از سرچشمه‌هاى بت پرستى در طول تاريخ بوده است.

در سومين آيه همين معنا در شكل ديگرى مطرح شده، مى‌فرمايد: «و آنان غير از خدا، معبودانى رابراى خود برگزيدند تا مايه عزّتشان باشد. (چه پندار خامى!)»: «وَاتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لِيَكُونُوا لَهُمْ عِزّاً».

منظور از عزّت نه تنها آبرو و حيثيّت است، بلكه كسب قدرت و نصرت و شفاعت در درگاه خداوند است كه آن هم مسلّماً زائيده پندار آنها بود، و لذا در ادامه اين آيه در همان سوره مريم مى‌خوانيم: آن روز كه پرده‌هاى اوهام كنار مى‌رود و عقل حاكم مى‌گردد بت‌پرستان به اشتباه بزرگ خود پى مى‌برند به زودى منكر عبادت آنها خواهند شد و بر ضد آنان قيام خواهند كرد همان‌گونه كه در آيه ٢٣ سوره انعام آمده است كه بت‌پرستان در قيامت مى‌گويند: «وَاللَّهِ رَبِّنَا مَا كُنَّا مُشْرِكِينَ»: «به خداوندى كه پروردگار ماست سوگند كه ما مشرك نبوديم!».

و بالاخره در چهارمين و آخرين آيه بعد از آن‌كه اعلام مى‌كند «آگاه باشيد كه دين خالص از آن خدا است»: «أَلَا للَّهِ الدِّينُ الْخَالِصُ» به تهديد مشركان پرداخته، مى‌افزايد: «و آنها كه غير خدا را اولياى خود قرار دادند، (و مى گفتند:) اينها را نمى پرستيم مگر بخاطر اين كه ما را به خداوند نزديك كنند. خدا (روز قيامت) ميان آنان در آنچه اختلاف داشتند داورى مى كند؛ خداوند آن كس را كه دروغگو و ناسپاس است هرگز هدايت نخواهد كرد»: «وَالَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ مَا نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَا إِلَى اللَّهِ زُلْفَى إِنَّ اللَّهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِي مَا هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ إِنَّ اللَّهَ‌