پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٤ - مبارزه با شرك را از ابراهيم عليه السلام بياموزيد

اگر تسليم شويد اهل نجاتيد، و اگر نشويد براى هميشه ميان ما و شما جدايى خواهد افتاد

مبارزه با شرك را از ابراهيم عليه السلام بياموزيد

در چهاردهمين و آخرين آيه همين معنا در شكل جالب ديگرى عرضه مى‌شود: «ابراهيم قهرمان بت‌شكن را به عنوان يك الگو و اسوه، در دفاع از مسأله توحيد و مبارزه قاطع و كوبنده با شرك معرّفى كرده، مى‌فرمايد: «براى شما سرمشق نيكويى در زندگى ابراهيم و كسانى كه با او بودند وجود داشت»: «قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ».

سپس به توضيح اين اسوه حسنه مى‌پردازد، و مى‌فرمايد: «در آن هنگامى كه به قوم (مشرك) خود گفتند: ما از شما و آنچه غير از خدا مى پرستيد بيزاريم»: «إِذْ قَالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآءُ مِنْكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ».

و براى تأكيد بيشتر افزودند: «ما نسبت به شما كافريم»: «كَفَرْنَا بِكُمْ».

البتّه «كفر» نسبت به اشخاص، به معناى اعلام برائت و بيزارى است، زيرا اين واژه طبق روايات اسلامى، پنج معنا دارد كه يكى از آنها كفر برائت است.

به اين نيز قناعت نكردند و باز افزودند: «و ميان ما و شما دشمنى و كينه آشكار شده است»: «وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ الْعَدَاوَةُ وَالْبَغْضَاءُ أَبَداً».

«تا آن زمان كه به خداى يگانه ايمان بياوريد»: «حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ».

اين تعبيرات (نخست بيزارى جستن، سپس اعلام برائت و سرانجام اعلام‌