پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٢ - سقوط وحشتناك

در يازدهمين آيه اهميت مسأله توحيد، و زشتى شرك، با تعبير ديگرى مطرح شده، به پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله دستور مى‌دهد: «بگو: من مأمورم كه خداوند يگانه را بپرستم؛ و همتايى براى او قائل نشوم»: «قُلْ إِنَّمَا أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ وَلَا أُشْرِكَ بِهِ».

تعبير به «انّما» كه معمولًا براى حصر است نشان مى‌دهد كه تمام دعوت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در مسأله توحيد و نفى شرك خلاصه مى‌شود [١] و در واقع چنين است چرا كه توحيد خمير مايه تمام تعليمات آسمانى است، همان‌گونه كه شرك خمير مايه تمام القائات شيطانى محسوب مى‌شود.

و در پايان آيه به عنوان تأكيد بيشتر مى‌فرمايد: «تنها به سوى او دعوت مى كنم؛ و بازگشتم فقط به سوى اوست»: «إِلَيْهِ أَدْعُو وَإِلَيْهِ مَآبِ».

در دوازدهمين آيه از نخستين پيامبر اولوالعزم يعنى نوح عليه السلام سخن مى‌گويد كه اساس دعوتش را دعوت به توحيد و نفى شرك قرار داد، و جالب اينكه همين تعبير درباره بسيارى از پيامبران ديگر نيز آمده است مى‌فرمايد: «وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحاً إِلَى قَوْمِهِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ»: «و ما نوح را به سوى قومش فرستاديم (او به آنها گفت): من براى شما بيم دهنده اى آشكارم»

سپس افزود: « (نخستين دعوت من اين است كه) جز خداى يكتا را عبادت‌

[١]. اگر اين حصر را حصر اضافى بدانيم باز دليل بر اين است كه تمام عبوديّت در عبوديّت خداوند خلاصه‌مى‌گردد (دقّت كنيد).