به ياد خدا هستند، و با ياد و ذكر او، دل را روشن، و عقل را بيدار و آگاه مى‌دارند.
٤- آنها، بر خلاف منافقان كه افرادى ممسك و بخيل هستند، بخشى از اموال خويش را در راه خدا، و حمايت خلق خدا، و بازسازى جامعه، انفاق مى‌نمايند «و زكات اموال خويش را مى‌پردازند» «وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ».
٥- منافقان فاسقند و سركش، و خارج از تحت فرمان حق، اما مؤمنان «از فرمان خدا و پيامبر او اطاعت مى‌كنند» «وَ يُطيعُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ».
در پايان اين آيه، اشاره به نخستين امتياز مؤمنان از نظر نتيجه و پاداش كرده، مى‌گويد: «خداوند آنها را به زودى مشمول رحمت خويش مى‌گرداند» «أُولئِكَ سَيَرْحَمُهُمُ اللَّهُ».
كلمه «رحمت» كه در اينجا ذكر شده، مفهومى بسيار وسيع دارد، كه هر گونه خير، بركت و سعادتى را در اين جهان و جهان ديگر، در برمى‌گيرد، و اين جمله در حقيقت نقطه مقابل حال منافقان است، كه خداوند آنها را لعنت كرده، و از رحمت خود دور ساخته است.
شكّ نيست، وعده رحمت به مؤمنان از طرف خداوند، از هر نظر قطعى و اطمينان‌بخش است، «زيرا او هم قدرت دارد، و هم حكيم است» «إِنَّ اللَّهَ عَزيزٌ حَكيمٌ».
نه بدون علت وعده مى‌دهد، و نه هنگامى كه وعده داد، از انجام آن عاجز مى‌ماند.
***
آيه بعد، قسمتى از اين رحمت واسعه الهى را، كه شامل حال افراد با ايمان مى‌شود، در دو جنبه «مادّى» و «معنوى» شرح مى‌دهد.