منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦

پيراسته از هر نوع خطا و اشتباه توصيف كرده و اين كتاب آسمانى را منزه از هر نوع لغزش مى داند، آنجا كه مى فرمايد:

(لا يَأْتِيهِ الباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلا مِنْ خَلْفِهِ...) .[١]

«هرگز باطل به قرآن از پيش رو و پشت سر راه ندارد».

وباز مى فرمايد:

(إِنَّ هذَا الْقُرآنَ يَهْدِى لِلَّتى هِىَ أَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِنينَ...) .[٢]

«اين قرآن به راه استوار راهنمايى مى كند و افراد با ايمان را نويد مى دهد».

اين اوصاف و نظاير آنها كه خدا براى كتاب آسمانى خود يادآور مى شود، آن را در عالى ترين درجه پيراستگى از خطا و اشتباه (عصمت) قرار مى دهد.

وبا توجه به اين نوع از آيات درباره فرشتگان و قرآن، بايد ريشه پيدايش يك چنين «مفهوم» را در ميان مسلمانان، مربوط به خود كتاب آسمانى دانست، و اينكه اين حقيقت (پيراستگىِ چيزى از گناه وخطا) از طريق قرآن وارد اذهان مسلمانان گرديده است.

عصمت پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله وسلم)در قرآن

در اين مورد بايد توجه نمود كه عصمت داراى مراحل و مراتب است كه در آينده به صورت روشن بيان خواهد شد و عصمت پيامبر و پيراستگى او از خطا و اشتباه در اخذ وحى از مقام ربوبى، و يا در ابلاغ رسالتى كه بر عهده گرفته است، به طور صريح در آيات قرآن مطرح است كه هيچ فرد با انصاف نمى تواند دلالت آنها را بر عصمت، انكار كند.

چه جمله اى مى تواند روشن تر از آيه هاى ياد شده در زير باشد، آنجا كه