تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦ - شرح آيات

امر خداوند را دريافت مى‌كنند.

«وَ مَنْ حَوْلَهُ‌- و آنان كه پيرامونش هستند،» از ديگر فرشتگان، «يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ‌- و به ستايش پروردگارشان تسبيح مى‌گويند.» و بزرگترين ذكر همان تسبيحى است كه پروردگار را از شريك و شبيه و نقص و ناتوانى منزّه و مقدّس مى‌شمارد.

«وَ يُؤْمِنُونَ بِهِ‌- و به او ايمان دارند.»/ ٢٨ پس تسبيح آنها تنها كلماتى كه بر زبان آورند، يا كارهايى كه بر حسب عادت مرتبا انجام دهند نيست، بلكه به تمام آن امور (كه عنوان تسبيح كردن بدان اطلاق مى‌شود) با شناخت و قانع شدنى راسخ به وجوب آن بر خويش قيام و اقدام مى‌كنند، اين از نظر رابطه آنها با خداوند، اما از نظر رابطه با مؤمنان طلب آمرزش براى ايشان است تا خداوند توبه آنان را بپذيرد و در زندگى موفّقشان دارد.

«وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا- و براى مؤمنان آمرزش مى‌طلبند.» خود نمى‌آمرزند، زيرا اين فرشتگان «خدايان» نيستند، بلكه براستى بندگانى مقرّب در درگاه خداوندند، و تمام كارى كه مى‌توانند براى خدمت به مؤمنان انجام دهند همان درخواست آمرزش از خداوند براى آنها از طريق دعا است.

و از آداب دعا اين است كه

يكم: به ستايش و تسبيح خدا و درود گفتن بدو آغاز شود و سپس به درخواست و طلب حاجت بكشد و فعل آن فرشتگان نيز چنين است كه مى‌بينى خداوند را با ستايش او تسبيح مى‌گويند و سپس براى مؤمنان آمرزش مى‌طلبند.

دوّم: آغاز كردن به درخواست بخشايش پيش از ديگر درخواستها زيرا رحمت خداوند به توبه كاران نزديك است، و گناهان مانع پذيرفتن دعا و نزول رحمت مى‌شود، و فعل آن فرشتگان نيز چنين است.

«رَبَّنا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ رَحْمَةً وَ عِلْماً فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تابُوا وَ اتَّبَعُوا