تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦٤ - شرح آيات

خداوندى كه نظر زير چشمى و رازهاى دلها را مى‌داند كافى نيست.

ايمان عبارت از وقارى در دل و اثرى در رفتار و مداومت در شرايط مختلف است ... و از بهترين نشانه‌هاى آن زكات و ايمان به آخرت است. پس كسى كه از پرداخت زكات مال خويش خوددارى مى‌كند و آن را غنيمتى مى‌شمارد و در آخرت شك مى‌ورزد، مشرك است گرچه زبانش گوياى توحيد باشد.

«الَّذِينَ لا يُؤْتُونَ الزَّكاةَ- آنهايى كه زكات نمى‌دهند.» مراد كدام زكات است؟ آيا همان نصاب معروف است يا مطلق انفاق در راه خدا؟ به نظر مى‌رسد دومى نزديكتر به مراد است از آن رو كه اين آيه مكّى است.

/ ١٦٩ «وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ كافِرُونَ‌- و به آخرت كافرند (و ايمان ندارند).» اگر كفر آنان نسبت به آخرت نمى‌بود از پرداخت زكات اموال خويش خوددارى نمى‌كردند. در خبر مروى از امام صادق (ع) آمده است كه پيامبر (ص) به على (ع) سفارش كرد و ضمن سفارش خود گفت

«اى على! ده طايفه از اين امّت نسبت به خداى بزرگ كافر شدند (و خوددارى كننده از پرداخت زكات را جزو آنان شمرد، سپس گفت:) كسى كه از پرداخت يك قيراط از زكات مالش خوددارى كند نه مؤمن است نه مسلمان و نه صاحب كرامت، اى على! ترك كننده زكات از خدا درخواست مى‌كند كه به دنيا بازگردد، و اين گفته خداى عزّ و جلّ است: «حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ رَبِّ ارْجِعُونِ‌- چون يكيشان را مرگ فرا رسد، گويد: اى پروردگار من مرا بازگردان». [٣] [٨] امّا مؤمنانى كه كارهاى نيك مى‌كنند براى دريافت پاداش از خدا كه قطع نمى‌شود، زكات اموال خود را مى‌پردازند و انفاق مى‌كنند.

«إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ‌- و آنان را